(Happy) new year!

Dit keer geen ‘New year, new me’ gelul. Nee afgelopen jaar was gewoon een kut jaar en dat is nogal zacht uitgedrukt. Kan het slechter worden komend jaar? Jazeker, maar daar gaan we niet voor! We gaan voor nog een jaar knokken en nieuwe herinneringen maken. Het is soms nog moeilijk mijn nieuwe leven te accepteren en ik rouw nog regelmatig om mijn oude leven. Die is niet meer. Die vrijheid en onbezorgdheid.

En toch heb ik de afgelopen 2 weken maximaal proberen te genieten. Ook was ik nu weer niet helemaal fit door griep, maar gelukkig voor kerst redelijk hersteld. Heerlijk genoten met de familie en ondanks dat het misschien niet verstandig is heb ik van de drank ook heerlijk genoten. Even leven zoals ik anders ook zou doen. Genieten van lekker eten en drinken. Dat is wie ik ben en soms dus ook nodig heb.

Elke dag is eten wel strijd, want eet veel te weinig doordat ik totaal geen eetlust heb. Het is dus nog steeds beetje eten waar ik trek in heb. En toch moet ik nu even gaan opletten want nog een maand en moet in mijn bruidsjurk passen😉

Maar goed 2025 was op zijn zachts gezegd een pleuris jaar. Vanaf februari stond ons leven op zijn kop. Angsten en onzekerheid zijn de woorden van het jaar. En ondanks die ellende heeft het ook mooie inzichten gebracht. Niks doet er meer toe dan je gezondheid, je familie, vrienden en gezin. De rest is maar bijzaak. Soms zou ik willen dat ik mij nog druk kan maken om onbenullige dingen, maar nee het is mijn energie niet meer waard.

De operatie in april is misschien nog wel de zwaarste periode geweest. 3 weken ziekenhuis overgeleverd aan de artsen. Voor iemand die graag in controle blijft was dit natuurlijk wel next level buiten mijn comfortzone. 3 weken zonder mijn gezin. Moeilijkste ooit. Een kind die niks van je wil hebben omdat je er ‘nooit’ bent. Mijn hart brak, maar mama moest en zou beter worden. Van denkend dat het na de operatie wel klaar zou zijn, dat was een hele korte droom. Na 3 maanden was de kanker terug en hoe!? Niks meer aan te doen dan alleen maar mijn leven te verlengen dmv chemo. ‘Gewoon’ die kankerzooi je lichaam in laten spuiten om zolang mogelijk te mogen genieten van het leven. Nou kan je vertellen, chemo en genieten gaan niet bepaald samen. Wat een bocht gaat er je lichaam in om je ‘beter’ te maken of iig nog even mee te kunnen. 2 jaar zeiden ze toen ik die vernietigende uitslag kreeg. Dus nog anderhalf jaar te gaan als ik de artsen mag geloven en ik geloof het nog steeds niet. Hoe kan ik me ‘zo goed’ voelen en er over misschien anderhalf jaar niet meer zijn? Nee! Dat gaat niet gebeuren. Ik ga ze het tegendeel bewijzen. Op mijn manier. Door te genieten van het leven. Want je mentale gesteldheid schijnt ook te helpen. We gaan 2026 in en net zoals iedereen ga ik ook weer op mijn eten letten, proberen te sporten. Het hardlopen moet ik denk voorlopig even loslaten. Maar kracht training in de sportschool of thuis moet wel lukken. Wat meer wandelen met de kleine man. Alles om de kanker de baas te zijn. Ook even een maand niet teveel gekkigheid, want ik wil niet ziek zijn op de bruiloft.

Over een maand is het al zover en kijk er zo naar uit, maar ook blij als dit voorbij is. Alle onzekerheden die erbij komen kijken, vind ik maar een lastig iets.

Ook hoop ik erna weer een vakantie te kunnen boeken met mijn gezin. Het vooruitplannen vind ik nog maar lastig. Bang teleurgesteld te worden dat het toch niet kan of mij niet goed genoeg voel, maar ben er wel weer aan toe er even tussenuit te knijpen en even geen patiënt te zijn.

Ook zou ik weer beginnen met af en toe therapeutisch werken. De eerste keer was ik ziek en de 2e keer besloot ik thuis te werken door griep en vloog mijn internet eruit en moest er zelfs een monteur aan te pas komen om het te fixen. Tranen met tuiten dat ik na een uur al niks meer kon doen. Was zo fijn om weer ouderwets te klikken en klakken zoals we dat zeggen. Het universum wilt echt niet dat ik werk. Komende week weer een nieuwe poging. Het geeft me afleiding en vreugde om weer wat te kunnen betekenen, hoe klein mijn bijdrage ook is.

In de afgelopen weken ook de uitslag van het erfelijk onderzoek binnen gehad en gelukkig is het niet erfelijk. Dat was wel een redelijke geruststelling ook al garandeert het niet veel. Maar uiteindelijk heb ik dus gewoon pech gehad.

Hopelijk krijg ik weer een beetje vertrouwen in mijn lijf. Kan ik het hardlopen ergens weer gaan oppakken en mijn conditie verbeteren. Ik voel me nu veel moe en dat is wat chemo ook met je doet. Ik krijg energie van leuke dingen, maar thuis komt toch die man met de hamer. En vermoeidheid maakt ook een hoop emoties los.

Dus vandaag gaat het ‘normale’ leven weer beginnen en is Evan op de opvang, mister lover lover naar zijn werk en ben ik door mijn rug gegaan en lig dus plat op de bank😏

En dat terwijl ik weer wilde gaan bewegen. Even lekker veel janken vandaag en dan gaan we morgen weer knallen, positief blijven en keihard knokken!

Voor iedereen die het afgelopen jaar trouw mijn blog heeft gelezen, dankjewel voor de love en support. Ook de stille Willies die niks sturen😉

Beste wensen voor iedereen en natuurlijk veel liefde en goede gezondheid❤️