Ik vind april tegenwoordig maar een vreemde maand. Vroeger keek ik er zo naar uit. De maand van mijn favoriete feestdag: Koningsdag! Ook de maand dat het campingseizoen weer opengaat. Nu sta ik stil bij de verjaardag van Evan en het is alweer een jaar geleden dat ik geopereerd ben. Vorig jaar nog de hoop en gedachte na de operatie te kunnen herstellen en beter te worden. Wat was april 2025 een zware maand. Van een paar dagen in het ziekenhuis moeten verblijven naar 3 weken in het ziekenhuis. Vechten tegen allerlei bacteriën. Mijn lichaam had het zwaar.

De afgelopen 3 weken kan ik niet zeggen dat ik er goed in zit. Ook niet slecht hoor voor de mensen die zich gelijk zorgen maken😉 Ik zit momenteel veel in mijn hoofd en ben bezig met onderzoeken van alternatieve behandelingen of behandelingen in het buitenland. Voor het geval dat. Zo nu en dan bekruipt ons het gevoel dat het ziekenhuis niet alles verteld of deelt met ons. Zo ook het gevalletje met de pillen. Ik heb eerst pillen gekregen waarbij je zenuwen naar de klote geholpen kunnen worden en niet de andere pillen die op je darmen werken omdat het een verzekeringskwestie is. Had dat toch liever geweten en zelf een keus hierin gehad.

Daar probeer ik mij aan vast te houden, maar dat lukt zeker niet altijd. Wanneer ik dit schrijf zit ik heerlijk in mijn eentje te genieten van wat tijd voor mezelf op vakantie. Een momentje in de zon starend naar de zee met een lekker drankje in mijn hand. Waar ik de vorige vakantie echt 100% genoten heb, heb ik er deze vakantie wat meer moeite mee. Niet alleen omdat ik Evan af en toe achter het behang kan plakken maar ook omdat ik nu niet in mijn veilige haven ben. Vroeger altijd heimwee naar mijn broer. Vorige vakantie was hij mee en was er dus niks aan de hand. Nu daarentegen vind ik het heel lastig om bij mijn vrienden en familie weg te zijn.

3 weken verder en we zijn getrouwd! De mooiste dag van ons leven is geweest en ja het was echt de mooiste dag van ons leven.

Daar zijn we weer. Officieel een jaar ziek vandaag. Pff wat gaat een jaar toch eigenlijk snel. Soms zijn er tijden die voorbij kruipen, maar sinds de diagnose lijkt de tijd zo snel te gaan. Soms breekt de paniek mij uit dat ik nog van alles wil doen in het leven en ben ik bang ingehaald worden met de tijd die ik niet heb.

Dit keer geen ‘New year, new me’ gelul. Nee afgelopen jaar was gewoon een kut jaar en dat is nogal zacht uitgedrukt. Kan het slechter worden komend jaar? Jazeker, maar daar gaan we niet voor! We gaan voor nog een jaar knokken en nieuwe herinneringen maken. Het is soms nog moeilijk mijn nieuwe leven te accepteren en ik rouw nog regelmatig om mijn oude leven. Die is niet meer. Die vrijheid en onbezorgdheid.

Na de uitslag volgde er natuurlijk een behoorlijke opluchting. Er is weer wat verlichting, maar de angst blijft. De onzekerheid verdwijnt niet. Maar goed deze hebben we weer in de pocket.

Het is weer even aankijken na chemo 8 hoe ik mij ga voelen. Nu geen 48 uurs pomp, maar 2 weken 6 pillen per dag. En dit na een maaltijd. Dat kost soms veel moeite, maar het moet want op een lege maag lijkt het mij echt geen pretje. Maar jeetje ik heb nu helemaal last van de kou. Ben die chemo zo zat. Heb maar een dikke slaapzak als winterjas gekocht. Ik heb het nodig. De ct stond weer gepland. Pfff ik had er toch zo geen zin in. Zag er zo tegenop. Prikken ging dit keer pijnlijk dus moest opnieuw. 2e keer gelukkig goed. En daar gingen we weer inademen, houd u adem vast. adem door! Dit was de 9e CT scan van het jaar. Waarschijnlijk ook de laatste dit jaar. En ja ik kan het nu wel zeggen. In mijn vorige blog niet benoemd want ja hoe eerlijk ik ook ben, ik laat soms toch dingen achterwege om niemand ongerust te maken. Ik was verkouden en hoestte de longen uit mijn lijf en voelde naar mijn idee, mijn lever. Met hoesten op zich logisch maar ook zonder hoesten dacht ik iets te voelen. Of is het littekenweefsel? Je word er zo onzeker van en daarom was ik zo bang voor de scan. Ik dacht oprecht het is niet goed. Mijn lever gaat nu falen. En met de bruiloft in gedachten was ik er nog angstiger voor. Ik wil zo graag met mijn eigen haar trouwen. Ik kan wel wensen dat ik beter wil worden, maar is dat realistisch? Dus wens ik maar dat het zolang mogelijk goed blijft gaan en ik nog met mijn eigen haar kan trouwen. Ik was er zo mee bezig. Kaal worden prima, maar wel na de bruiloft!!! Ben samen met mijn besties naar de trouwlocatie geweest. Eerlijk, ze zijn ceremoniemeester en heb ze ook echt wel nodig. De een voor haar creativiteit en de ander voor de planning. Ik wil altijd zelf alle touwtjes in handen hebben, maar het lukt gewoon niet in alles. Ik vergeet dingen dus ben blij dat zij ons ondersteunen en helpen en vooral meedenken.

En dan is het alweer maandag en mag ik door voor de 7e chemo. Pfff wat zag ik er tegenop. Zo niet in mijn hum de auto ingestapt. Eerst Evan naar de opvang gebracht. Daarna weer door naar Dordrecht. Gelukkig was er weer een kamer met bed vrij. Dus die heb ik lekker gepakt. Mijn picc lijn werd nog even verschoond wat die had nog wat na gebloed. En dan lig je daar weer vol overgave aan alle kankerzooi die je lichaam weer in moet. Gelukkig konden we samen weer even ventileren met maatschappelijk werk.

Ik wilde eigenlijk na de week vakantie een blog schrijven en ik had hem ook geschreven, maar was er maar niet tevreden over en had een korte spanningsboog om het überhaupt te schrijven. Besloten om dus toch even de tijd te nemen en niet ‘zomaar iets’ te uploaden.

Ja ik heb er altijd goed uitgezien. Alleen nu hoor ik het wel echt vaak. Want ja bij een kankerpatient verwacht je dat er iemand binnenkomt die bleek, kaal en erg vermoeid eruit ziet. En dat ben ik (nog) allesbehalve. En ja daar ben ik natuurlijk erg blij mee. Die tijd komt helaas nog. Maar voor nu ben ik gelukkig gewoon nog chaja, zie ik af en toe vermoeid eruit, maar verder gewoon prima. In mijn slechte week loop ik er als een sloeber bij, maar in mijn goeie week probeer ik toch ook zo nu en dan mijn best te doen. Kort rokje, leuk topje en mijn hoerenlaarzen lekker aan😉 alsof er dus geen kanker is.

We hebben weer een goeie week gehad, maar voor mijn gevoel wel wat korter. De slechte week duurde na kuur 4 wel wat langer helaas. Misschien ook de spanning van de scan. Ik dacht woensdag moet deze er wel op staan, maar na 50x verversen (geen grap) stond er nog niks in mijn dossier. In de nacht van woensdag op donderdag had Evan koorts en werd wakker. Hij kwam tussenin liggen en kon niet slapen. Ik dacht misschien gaat er net zoals op mijn werk wel een nachtrun over de uitslagen heen en staat het er na 00:00 uur wel in mijn dossier dusja je raad het al. Weer kijken! En ja hoor datum 19-9 stond er opeens tussen. Mijn hart zat gelijk in mijn keel en besloot het te openen want ja slapen zou ik nu sowieso niet meer doen.