Doorpakken…

Op maandags opgenomen in het ziekenhuis, onzeker, bang, eenzaam lag ik daar weer. Waar angsten vaak bevestigd worden. Mijn oncoloog zou er dinsdag en woensdag niet zijn dus had donderdag middag een gesprek aangevraagd met wat nou het beste plan is voor mij omdat ik niet helemaal achter de chirurg stond. Deze stond einde middag gepland.

Mijn broer was op bezoek toen er opeens weer een andere chirurg binnen stapte en de vreemde vraag stelde waarom de operatie eigenlijk pas de 18e gepland staat? Nou mevrouw dat is de vraag die ik zelf al gesteld heb maar geen antwoord op kreeg dus ik denk dat u het dan wel zou moeten weten toch? Oh nee ik ga erachteraan en kom zo terug. Mijn broer en ik behoorlijk verbouwereerd wat dit nu weer voor rarigheid is. Alsof ik er nog op zit te wachten de hele week in het ziekenhuis te moeten blijven. Ze wilde mij misschien ook naar huis sturen als het kon. Dus ik zeg hoezo nu wel, ik heb tenslotte elke dag 39 graden koorts dus hoezo kan ik nu opeens wel naar huis? Ze bedoelde het goed om bij mijn gezin te zijn en dat waardeer ik maar nu blijf ik hier ook zolang ik me ellendig blijf voelen. Nog ff en ik ben mijn 1 persoonskamer ook weer kwijt ajuuuu! Nu bepaal ik.

Maar goed chirurg kwam terug en zei dat ik de volgende dag het beste nuchter kon blijven in de ochtend. De chirurgen die erover gaan zijn er nu niet en daar gaat ze het morgen ochtend mee bespreken om dus zsm de operatie al te doen. Dus ik zeg waar komt nu opeens de spoed vandaan? Nou daar werd ik ook niet echt wijzer van maar denk dat mijn oncoloog die die dag weer aanwezig was wel een vinger in de pap heeft gehad. Die liep een kwartier later precies op afgesproken tijd binnen. Manlief thuis ook even op de luidspreker en de vragen gesteld die we hadden genoteerd. Nou kreeg gelijk sterk het gevoel dat ze inderdaad het één en ander heeft bespoedigd. Ze zegt nou die doen we op een dwingende vriendelijke manier ‘vragen’ dus ga er maar vanuit dat het morgen of zaterdag gaat gebeuren. Pak goed je rust en morgen ochtend weet je meer. Broer ging weg en gelijk wat mensen gebeld voordat mijn meiden JTL bij mij langs kwamen. Ik wilde gepamperd worden en toevallig moesten mijn nagels eraf gehaald worden voor de operatie dus dat gingen ze gelijk voor me doen. Terwijl de 1 bezig was met mijn nagels, de ander met masseren, de ander deed mijn haar kriebelen en de volgende zat mijn snoep la leeg te vreten. Gotta love them!😂❤️ het was fijn om afgeleid te zijn. Kamertje was versierd met Hollandse glorie dus dat is gezellig.

Nou eenmaal opgepleurd duurde het nog even voor de verpleegkundige kwam met de medicijn kar. Ik was kapot dus kon mij niet snel genoeg gaan. Nou eenmaal geweest en ik wilde slapen sloeg de paniek voor de operatie in 1 bom in. Ik kon niet stoppen met huilen en kreeg paniek dus heb op de hulpknop gedrukt. Even afleiding en troost. Wat zijn ze toch lief. Soms is dat het enige wat je nodig hebt. En ze kwam een lekker raketje brengen omdat ik continu zo gloei en warm ben. Gelukkig ben ik daarna in slaap gevallen en heb ik een redelijke nacht gehad. ‘s nachts nog wel pijnstilling gevraagd en water drinken voor medicijnen mocht wel. Aangezien ik niks mocht eten en de verpleging mij liet slapen werd ik pas 08.00 uur wakker door de chirurg die kwam vertellen dat de operatie doorgaat. Ik moest dus nuchter blijven. 09.10 nog een screening en wat vragen en daarna kwamen mister lover lover en mijn pikkie gelukkig nog langs. Die wilde ik nog graag zien. We wisten niet hoelaat de operatie ging gebeuren. Einde ochtend, begin middag. Nou ik als planmiep ga hier niet lekker op. Eerst als de vraag of het überhaupt plaats gaat vinden en dan het tijdstip niet weten. Nou gelukkig sinds ik ziek ben kan ik er een stuk beter mee omgaan die onwetendheid. Vroeger echt totaal niet. Afscheid genomen van pikkie en man. Ik was opeens bang, bang niet meer wakker te worden. Nog snel belangrijke dingen opgeschreven en besteld😅 was zo bang dat ze er niet bij zouden kunnen of verklevingen zouden zijn of weet ik veel wat voor ergs. Het zit tenslotte niet bepaald mee allemaal.

12.15 werd ik opgehaald naar de zaal. Daar word je voorbereid op de operatie. Een lieve mevrouw Judith ging mij helpen klaarmaken. Ik moest zoveel aan mijn kleine jongen denken. Bang dat ik hem niet meer zou zien of herinneren dat ik moest huilen. Bang voor weer slecht nieuws. Bang mijn gezin kwijt te raken. Ik was helemaal van slag. Ik zei tegen haar dat ik niet bang ben voor de operatie. Ruggenprik wel weer spannend want het is onbekend. Ze besloten me daarom ook wat kalmerend te geven voor als de arts de ruggenprik ging zetten. Arts kwam en ze waren er klaar voor. Ik zakte ‘lekker’ in elkaar toen ze me iets gaven. Ruggenprik zat er zo in gelukkig. Toen kwam de aardige anesthesist die mij ging meenemen naar de OK om 13.10 uur. Wat zijn dat toch fijne mensen. Je moet het maar kunnen. Continu iemand troosten en kalmeren. Echt heel fijn. Aankomend op de OK stonden ze mij weer op te wachten. Ze leggen uit wat ze gaan doen. Ze stellen mij nog vragen, ik krijg zuurstof toegediend en ik riep nog : haal die kankerzooi er maar weer uit voor ze mij onder narcose brachten. Ik voelde me heerlijk wegvallen. Toen ik wakker werd reden ze mij terug naar de uitslaap kamer en vroeg meteen hoelaat het was. 14.40 uur. Huh. Dat kan niet goed zijn. Zo snel? Is het goed gegaan? Ze wist niks zei ze. Niemand kon mij vertellen wat er gebeurd was. Ik kreeg een ijsje op de uitslaapkamer. En op een gegeven moment vroeg ik of ik terug kon naar mijn kamer want Jezus wat kunnen die vrouwen lullen daar zeg. Was helemaal overprikkeld. Kon er niet tegen. Wilde weten wat ze hadden gedaan. De meiden kwamen mij weer ophalen en ik vroeg of mijn man al gebeld was. Dat zouden ze even navragen maar ze denken van wel. Toen ik aankwam op de kamer vroeg ik om mijn telefoon en zag daar doorgestuurde berichten van pat naar mijn vriendinnen dat alles goed was gegaan en dat ze de uitzaaiing in zijn geheel eruit hebben gekregen. Geen verklevingen, geen andere gekkigheid. Pfoeeee mijn vent gebeld en die was onderweg. 5 min later stond hij binnen. Niet meer alleen gelukkig. Ik voelde me goed en nog lekker verdoofd. Had een pompje tegen de pijn die elk half uur wat gaf. Na de operatie ook geen trek of honger dus alleen maar gedronken. Vanwege de pijnpomp had ik ook een katheter voor mijn urine. Dus ik hoefde nergens voor het bed uit. De chirurg is ondertussen langs geweest en zei dat ze echt een grote bal hebben weggehaald. Online in mijn dossier las ik dat deze 15 bij 20 cm was. WTF. Hoe kon dat daar zo zitten? Snap wel dat ik pijn heb.
Pat ging ‘s avonds naar huis en de verpleegster hielp mij een beetje opfrissen, bed verschonen en een lekker pyjama shirt aan. Omdat op mijn zij slapen nog ongemakkelijk is was het weer rechtop slapen en gelukkig lukte dat de eerste nacht nog wel. Sochtend was de pijnpomp op en wilde ik gelijk weer terug naar mijn pillen. Door de adrenaline was het gelukkig nog te doen. Katheter ging er ook gelijk uit dus kon weer zonder toeters en bellen opstaan en moest dus weer zelf naar de toilet. Na een dag niet eten kwam de eetlust gelukkig ook weer terug en het was wel duidelijk dat de koorts van de uitzaaiing kwam want het was direct weg. Nu weer zorgen om een te lage temperatuur met 35.5😅

mister lover lover nam mijn ouders mee op bezoek dus dat was fijn. Vanwege de adrenaline nog weinig pijn en last. Ik had mijn neefje voor de operatie willen zien maar door de verschuiving lukte dat niet meer. Gelukkig kwam die ook ‘s middags met broer en schoonzus. Kon die eindelijk zijn mooie tekening laten zien. Wat ben ik toch trots op mijn boef. Heeft het er maar moeilijk mee dat zijn tante zo ziek is. Is ook niet niks op die leeftijd. Verder het bezoek nog lekker rustig gehouden.

De verpleegster kwam ‘s avonds vroeg met de medicijnen en controle. Ik blij want wilde vroeg slapen. Ja jammer joh. Met een hartslag van 40 moest ik na een half uur weer getest worden en het werd niet beter dus nog een hartfilmpje erbij. Pffff zit ook niet mee hè. Die moest weer door een arts beoordeeld worden en ondertussen was het alweer 23.00 uur. Een slaappil mocht ik daardoor niet want te lage hartslag is gevaarlijk. Ook zo lekker dat ik dat zelf vroeg anders had niemand er wat van gezegd🤷🏼‍♀️ maarja wilde ook weer niet, niet meer wakker worden zeg maar. Maar goed ik kon dus niet slapen van de ellende, ging piekeren en ondertussen viel de adrenaline ook weg en kwam de pijn dubbel en dwars binnen. Heb welgeteld 2 uur geslapen. De volgende ochtend heb ik het ontbijt voorbij laten gaan en kwam de verpleegkundige mijn medicijnen brengen en probeer nog maar even bij te slapen. Dan is zo’n 1 persoonskamer toch zo fijn hè. Als je met zijn 4en ligt is dat toch onmogelijk.

Pat zou met pikkie komen maar was helemaal van slag dat ik hem alleen heb laten komen. Zag het allemaal even niet zitten en net zoals vorig jaar had ik weer veel last van gas in mijn buik. Dat gebruiken ze bij de operatie maar dat moet er ook weer uit. Wat een pijn. Pat heeft lekker serie naast me gekeken en ik geprobeerd te slapen. Even fijn dat ik niet alleen was. Ik was verdrietig en voelde me eenzaam en in combinatie met pijn en weinig slaap zit het gewoon niet echt mee. Pat ging pikkie bij oma ophalen en als ze facetimen is het eerste wat Evan zegt: mama auwwww mama auwww. Voel me een jankenbal maar ik mis nou eenmaal mijn kind. Mijn vrolijke noot. Mijn druktemaker. Kan hem nu ook niet oppakken of tillen dus dat word weer een leuke uitdaging. ‘s middags kwamen mijn schoonouders nog even langs en dat was een fijne afleiding, maar de verveling begint toch wel toe te slaan. Ben het liggen zat, de pijn is vervelend en ben gewoon moe. Wil naar huis. Maar daar is het nog te vroeg voor. Hartslag blijft wat laag maar nog niks om ons zorgen te maken. Mijn lichaam is aan het resetten. Die heeft gewoon tijd nodig om te herstellen. Ik weet niet hoe de komende dagen eruit gaan zien. Ik hoop dat de pijn zakt en mijn hartslag wat omhoog gaat en dat ik lekker thuis mag herstellen bij mijn gezin. Daar herstel je toch het best en kan wel wat liefde gebruiken ipv eenzaam en alleen in bed😢❤️