Herstellen

Na de laatste blog kwam er de volgende dag groot bezoek van de artsen. Ik vroeg gelijk wanneer er zicht was om naar huis te gaan. In de verwachting dat er eerst nog wat testen gedaan moesten worden zoals bloed prikken etc zeiden ze gelijk, als het aan ons ligt en jij je er prettig bij voelt vandaag nog, maar dat hangt wel van de chirurg af. Oh oké top. Pat was er op dat moment bij. Die zou Evan na het bezoek bij oma brengen zodat hij heel even een nacht kon bijtanken. Toen hij weg ging vroeg ik aan de verpleegkundige of zij wist wanneer de chirurg langs komt want ja dat is altijd maar de vraag. Ze zei ik ga wel even contacten want wist helemaal niet dat je vandaag misschien ontslagen zou worden. Nou gelukkig in de middag kwam de chirurg langs en heeft nog even testen gedaan maar zei ga maar lekker thuis uitrusten en bijkomen. Niet tillen, bukken etc. Nou de chirurg was nog niet de deur uit of mijn spullen waren ingepakt, mijn infuus eruit gehaald en stond pat weer voor de deur. Met de rolstoel het ziekenhuis uit. Wegwezen en toedeloe afdeling B3.

Wat was het lekker om weer thuis te zijn! Hebben het qua bezoek nog even rustig gehouden, maar vond het af en toe ook wel weer lekker voor de afleiding. Dat hele dagen liggen word je ook niet beter van. Mijn oncoloog belde paar dagen later ook even hoe het gaat. Gelijk aangegeven dat ik eerst weer scan wil voor we weer met chemo gaan starten. Gelukkig had zij hetzelfde idee. We moesten alleen eerst nog even wachten op de uitslag van de patholoog. Kijken waar die tumor bij de eierstok nou opeens vandaan komt.

Het weekend kwam eraan en Nederland moest voetballen. Voor de operatie wilde we met een grote groep in de tuin voetbal kijken inclusief bbq. Ik wist dat ik dat nu niet ging trekken dus met een kleine ploeg voetbal gekeken. Eindelijk weer normaal. Nou zo voelde het dus alles behalve. Ik was er wel, maar ook weer niet zeg maar. Leuke wedstrijd wel, maar achteraf heb ik niet het gevoel gehad dat ik genoten heb. Mijn lijf was moe en overprikkeld. Kon niet in slaap komen en was helemaal kapot ondanks dat ik op tijd naar bed ben gegaan. Je denkt ik ben thuis, maar ik moet niet vergeten dat ik een week geleden geopereerd was. Grote neef Jim bleef 2 nachten slapen en het voelt dan ook vervelend dat ik er vanaf lig. Heb hem gelukkig nog wel kunnen overhoren voor Frans en mens&maatschappij. Dat hoort er tenslotte ook bij😉 Vanaf dat weekend ging het eigenlijk ook gewoon kut. Slapen ging slecht. Mijn lijf begon zeer te doen. Spierpijn alsof je griep hebt. De hete dagen hielpen ook niet echt mee. Ik raakte gefrustreerd en het gevoel alsof mijn lichaam op slot zat. Zelfs een massage van onze lieve vriendin hielp daar niet bij. Een dagje camping om tot rust te komen. Even ouderwets, maar dat is met een kleintje van 2 sowieso anders, maar gelukkig opa en oma to the rescue. ‘s avonds weer eens een lekker hapje eten bij mijn favoriete restaurant in hvh. Dan denk je ik ben gesloopt maar wederom ging het slapen ruk. Voor de operatie had ik al mijn kappers afspraken gecanceld. Want ja ik word kaal dus heeft geen nut. Nu baalde ik want vrijdag stond er een bruiloft op het programma. Van wel gaan naar niet gaan naar wel weer gaan wilde ik toch mijn haar even laten bijkleuren want had een aardige zwarte balk op mijn hoofd en dacht dan zie ik er in ieder geval nog paar weken mooi uit. Belt de kapster ‘s ochtends dat haar collega ziek is en of ik een andere keer langs kon komen. Nou mevrouw eigenlijk niet en heb ik de kanker kaart maar even ingezet. Houd ik totaal niet van maar wilde er wel een beetje florisant bij lopen. Ik mocht alsnog langskomen en ze gingen het wel regelen. Paar uur later zat ik in de kapperstoel en hebben ze mijn haar op het oog even gefixt. Ik was er blij mee.

Eenmaal thuis keek ik in mijn mail en zag er een telefonische afspraak inschieten voor de volgende ochtend. Redelijk in paniek zei ik tegen pat: uhh ik word morgen gebeld door mijn oncoloog terwijl we 1-7 elkaar pas weer zouden spreken. Pat zegt: als het echt dringend was had ze wel gelijk gebeld. Maar ik voelde aan alles: dit is niet goed. Ik begon te huilen en raakte helemaal in paniek. Pat zei: kijk anders even in je dossier. Ik kon het niet vinden. Wat ik wel kon vinden is een verslag dat ik een bacterie heb. Ik voelde mij opgelucht. Ze zal daar wel voor bellen. Als je 9 dagen in een ziekenhuis hebt gelegen heb je zo een bacterie bij je dus maakte mij er niet druk om.

Na weer een slechte nacht was donderdag mijn breekpunt. In de ochtend werd ik door de oncoloog gebeld. Ze had toch wel de uitslag van de patholoog en we hadden afgesproken dat ze dan zou bellen. Pfff dat was ik dan even vergeten. Ze hebben niks nieuws kunnen vinden in de tumor. Dat betekend geen nieuwe DNA, geen nieuwe kanker. Mijn vraag gelijk maar waarom is die bij mijn eierstok zo snel gegroeid? Daar kon ze ook nog geen antwoord op geven, maar er lopen nog wel wat onderzoeken. Voor nu even de PET scan afwachten en daarna gaan we plan maken. En de bacterie? Ohh daar kan je niks aan doen. Alleen als je opgenomen word, word je geïsoleerd. Verder ruimt het lichaam het zelf op. Oké vreemd verhaal. Mag overal komen. In het ziekenhuis ook geen probleem, behalve als ik word opgenomen, dan ben ik een probleem😏

Maar goed verder dacht ik heerlijk te genieten van een dagje rust thuis. Beetje rommelen etc. Begon te kijken met een documentaire want i love it, maar moeder ging dood en kind klemde zich vast aan haar been want wilde zijn moeder niet loslaten. Nou meestal ken ik dit prima hebben, maar ben begonnen met janken, heb de serie afgezet en ben zowat de hele dag doorgegaan met janken. Ik was aan het stofzuigen maar ook aan het janken. Er kwam geen eind aan. Gelukkig kwam pat al naar huis om mij te troosten en wederom te ontzorgen. Ik voel mij gewoon zo niet mezelf. Hij zei misschien is het maar goed dat je alles even laat gaan.

Op vrijdag was het de dag van de bruiloft. Keek er helemaal naar uit. Haartjes mooi, hakjes aan, mooie jurk aan. Weer de liefde vieren en dit keer niet van ons. Het ging best goed alleen begin van de avond was het lontje alweer op. Meestal sluit ik een feestje af maar dat ging nu echt niet. Mijn lijf deed zeer en mijn hoofd zat vol van alle indrukken en gesprekken. Ik kon niet meer maar wilde natuurlijk niet gelijk toegeven. Niet veel later gingen we alsnog naar huis. Pat ging gelijk naar bed en ik moet nog even bijkomen en ontprikkelen voor ik naar bed ga. We hadden het weekend verder bewust rustig gehouden want ik wist dat ik hiervan dagen moest bijkomen. Nou nog slechter dan slecht de nacht doorgekomen ben ik onze dondersteen gaan halen. Gelukkig moest hij thuis slapen zodat ik ook nog even rust kon pakken. Pat was even de hort op. Die zit er ook doorheen. Heeft het nodig om er even uit te gaan dus dat is ook prima. Ik snap het ook wel. Elke dag een jankende vrouw is ook niet niks. Hij is bang dat ik de strijd opgeef maar zover is het nog niet. Moet alleen mijn energie en kracht weer zoeken. Pat wilde graag nog komend weekend naar het buitenland samen, maar ik zie het nog niet zitten. Voel me alles behalve chill en dan weet ik toch dat ik liever thuis ben. Hopelijk is het ons nog een andere keer gegund waarbij ik mij wel gewoon goed voel.

De rest van het weekend kan ik continu wel janken. Janken omdat ik het zat ben, janken omdat ik mijzelf niet voel, janken omdat ik mijn gezin in de steek laat, janken omdat ik niet de leuke vrouw of moeder ben die ik wil zijn, janken omdat ik nergens zin in heb, janken omdat ik me zo lamlendig en snel overprikkeld voel en zo kan ik nog wel even doorgaan! En dan zegt pat ook weer: doe nou eens rustig. Je bent 2 weken geleden pas geopereerd. Niemand verwacht iets van je alleen jijzelf. Geef het nou even de tijd. En ja ik weet het, daar heeft hij gelijk in. Dat weet ik zelf ook, maar wil ook gewoon geen tijd verliezen😢

Komende week staat in het teken van kanker afspraken. Vandaag staat er weer een PET scan op de planning. Daarna afspraak controle bij de chirurg. Toch ook maar even vragen of dat spierpijn gevoel normaal is en hoelang. Wil het antwoord denk ik niet weten. Dinsdag ga ik samen met pat pruiken passen. Kan hij ook alvast wennen aan het idee. Op woensdag krijg ik de uitslag van de scan en gaan we weer een behandelplan maken. Op het begin dacht ik nou hophop 6-7 weer beginnen met die kankerzooi maar nu mijn lichaam nog zo in herstel is hoop ik dat ik nog een weekje extra kan bijkomen en de kanker dus niet verder zo snel verspreid is. Laten we hopen op geen gekke verrassingen meer en dat deze obstakel alleen genomen moest worden. Ook laat ik deze dag mijn wenkbrauwen doen. Want ja mocht ik kaal worden wil ik toch wel een aangezicht hebben. Al met al een drukke en weer spannende week waar we blijven duimen dat we nu een keer een meevaller hebben. Iedereen die mij een kaartje of iets heeft gestuurd de laatste weken, super bedankt! Dat doet me goed. Ik ga weer keihard door met eerst herstellen en dan weer knokken! Betere tijden gaan weer komen. Weet ik zeker. Diepe dalen, hoge pieken! Laat weer een motiverend berichtje achter voor mij❤️😉