Drukke week!

Sneller dan gedacht weer een blog. Houd niet van te lange verhalen dus daarom al wat sneller een blog. Zoals eerder gezegd hadden we veel afspraken staan. De chirurg had nog nooit iemand zo fit gezien als mij 2 weken na een operatie. Dus ik zei: en dat voor een kankerpatientje! HAHA Pat lacht niet gauw om mijn kanker grapjes maar nu moest hij er toch wel van lachen. Maar goed ik mocht weer beginnen met hardlopen en sportschool nog even 2 weken wachten en langzaam opbouwen. Oké dankjewel en aju!

De pet scan had ik ook die dag en wat een hel. Anderhalf uur stil liggen met pijn in je lijf en zware gedachtes in je hoofd. Verschrikkelijk vond ik het. Dan duurt anderhalf uur lang.

Dinsdag ging ik met mister lover lover pruiken passen. Ik had het al keer gedaan met vriendinnen om het luchtig te houden maar je moet er ook gewoon een keer echt aan geloven. Gelukkig viel het hem mee. Zulke mooie pruiken zijn er. En ja van echt haar staan het mooist. Gelukkig mogen wij niet klagen over centjes, maar wat een geld en kan wel janken dat niet iedereen zoiets kan betalen. Je moet al zoveel doorstaan en dan is het allemaal zo duur. Het voelt als onrecht en daar kan ik niet tegen.

Op woensdag was het druk. Uitslag van de scan. Ik had bewust niet online gekeken want ja KOP IN HET ZAND. Wist gewoon dat het gegroeid zou zijn en dat is genoeg voor mij. En inderdaad. 2 plekjes op mijn lever gegroeid en 1 plekje op mijn long. Maar niet schrikbarend snel. Gewoon zoals het eerder ging. Helaas wel een plekje in mijn hals erbij. Schrok daar ook niet van, maar daardoor moeten we wel aan de bak. En dus aan de chemo waar we eerder aan zouden beginnen en dus kaal van worden. Ook niks nieuws dus. Zodra ik altijd meer duidelijkheid heb ook al is het slecht nieuws voel ik me sterker dan ooit. En zo voel ik me deze week dus ook💪🏻

Toen we thuis kwamen kwam mijn huisarts. Dat is mijn aanspreekpunt zodra het bijna klaar is. Dus ik/we had(den) wat vragen.

Daarna door voor de wenkies. Wat ben ik er blij mee🥰 toen de kleine geboren werd wist ik altijd al dat ik een tattoo wilde. Niet precies weten wat ik wilde en altijd alles overdenken heb ik het nooit gedaan. De laatste tijd tussen de chemo’s door dacht ik er steeds vaker aan. En zo maakte ik een afspraak. Kon de volgende ochtend gelijk terecht. Heb gelijk 4 kleintjes laten zetten. En eerlijk als ik gezond was geweest had ik het waarschijnlijk niet gedaan, maar nu vond ik het ook een mooi gebaar. Een tattoo voor mijn grote liefde, mijn eerste liefde, mister lover lover en liefjes die ik al zo’n 20 jaar ken. Had nog wel meer kunnen/willen zetten maar het was genoeg zo’n spontane actie. Ik ben in ieder geval niet alleen als ik in mijn kist lig🤪 ja dat is weer mijn zwarte humor.

Op zaterdag stond er Under the bridge in de agenda. Geen kaartje gekocht. We zien wel of het gaat of niet. Wat een strijd heb ik dan met mezelf. Aan de ene kant wil ik zoveel mogelijk tijd besteden met mijn gezin, maar ook ben ik nog steeds de oude chaja die af en toe van een feestje houd. Ik wist dat ik het niet een hele dag zou redden. Het is niet alleen de dag zelf, maar ook de dagen erna. Mijn lichaam is niet meer hetzelfde en laten we niet vergeten dat ik 3 weken eerder geopereerd ben😅 ik heb dus herstel tijd nodig. Ik besloot in de middag lekker met het gezin te zijn. Pat wilde ‘s avonds voetbal kijken (19.00 uur) dus ik dacht nou misschien is het dan toch een mooi moment om te gaan. Even oude chaja zijn en lekker met mijn vrienden een leuke tijd hebben. Dat is gelukt. Ondanks dat het geen feestje is zoals vroeger. Iedereen was zo blij mij te zien en ze vonden het zo knap allemaal. Continu kreeg ik complimenten. Denk dat ik wel 50x dankjewel heb gezegd voor iedereen die iets liefs zei. Maar ik was er even uit. Met een lekker drankje, heerlijke muziek, leuke mensen om mij heen. Gewoon NORMAAL LEVEN. Je hebt geen idee hoe fijn dat voelt. Na 2 uur had ik al stalpoten maar gewoon doorgaan. 2245 had ik het wel gezien en ben ik lekker stiekem alleen naar huis gelopen. Even afschakelen, even niet meer praten, even de dag doornemen in mijn hoofd. Op de bank nog na genoten. Daarna geen oog dicht gedaan maar had de volgende ochtend meer energie dan ooit en heb pat nog even laten liggen en ben met pikkie naar beneden gegaan. Lang geleden dat ik de ochtend met hem gestart ben dus dat was ook fijn.

Toen Evan zijn middag tukkie ging doen in zijn grote nieuwe peuterbed, ben ik ook lekker gaan liggen. Slapen lukte nog steeds niet want mijn hoofd zat gewoon nog vol van alles en mijn lichaam deed zo zeer. Alsof ik de marathon had gelopen, maar nog steeds: het was het helemaal waard. Voor sommige mensen misschien niet te begrijpen, maar ik wil (bijna) niks laten. Ik moet al zoveel laten. Ik wil leven! Leven in het nu. Komende week de laatste week chemovrij. Maandag en donderdag staat in het teken van bijkomen. Verder gaan we 2 dagen wat leuks doen met onze jongen. Komend weekend even samen bijkomen. Het word heerlijk weer dus daar gaan we lekker van genieten. Daarna gaan we aan de kankerzooi die mijn uiterlijk gaat veranderen. Hoe dichterbij het komt, hoe angstiger ik word. Ik weet nog dat ik bij de begin fase zei: als ik kaal moet worden is dat maar zo. Maar toen dacht ik nog beter te worden en nu denk ik, ik ga kaal mijn kist in en dat vind ik toch zo’n vreselijk idee. Ik word er al helemaal zenuwachtig van, maar gelukkig heb ik een mooie pruik uitgezocht.

Hopelijk durven mensen nog mijn blog te lezen want de laatste vonden veel mensen pittig en verdrietig om te lezen. Maar zoals jullie lezen gaat het met ups and downs en ondanks de drukke en spannende dagen was het een goeie week. En ook in de goeie week zijn er huilbuien, maar ik vrees dat deze niet meer verdwijnen. Tot de volgende en laat weer een lieve reactie achter want lees ze echt allemaal🥰