Back to reality!

Zo het is weer even geleden voor ik wat geplaatst heb. We hebben een week volop genoten van elkaar. Leuke dingen gedaan met de kleine en ook even genoten samen. Ik heb mij 4 dagen eindelijk weer ‘fitte’ Chaja gevoeld. 7 weken geen chemo en eindelijk hersteld van de operatie. Wat voelde ik mij eindelijk goed. Alle kwaaltjes en pijntjes waren weg. Ik voelde me echt goed! De foto’s bewijzen het. Ik zie mezelf weer stralen! Maar na 4 dagen dat heerlijke gevoel, kwam de realiteit terug en zat ik weer in de kankerstoel.

Chemo nummer 17 ging erin. Ik vond het heel zwaar weer die omslag. In de auto op weg naar het ziekenhuis kon ik alleen maar huilen. Van een gelukkig pijnvrij leven naar weer ellendig voelen, moe zijn en niet alles kunnen. Soms denk ik wel eens laat maar, ik leef nog wel een half jaar goed ipv zo ellendig langer. Maar nee dat verdwijnt alweer snel want voor mijn kleine jongen probeer ik het en ga ik toch weer door! Toen de chemo instroomde kon ik gelijk allerlei klachten krijgen en dat gebeurde ook. Ik kreeg er een prikje tegen en de klachten werden minder. Volgende keer krijg ik vooraf al een prik. Ik was erg misselijk en voelde me gelijk zo slap als een vaatdoek. Zag er als een berg tegenop de auto in te moeten, maarja je moet toch naar huis. Spuugzakje mee en de ‘helse’ rit overleefd. Gelijk de bank op met alle misselijkheids pillen. Wat voelde ik mij gelijk lamlendig zeg. Weet niet of hij harder binnenkwam omdat ik 7 weken chemo vrij ben geweest of dat het gewoon een zwaardere soort is.

Als iemand een paar dagen later aan mij vraagt hoe de chemo is noem ik het als mannengriep. Niet te doen en het einde van de wereld. 😉 maar gelukkig een dag later nam het alweer wat af en kwam alles in vlagen en vanaf woensdag voelde ik mij gelukkig al een stuk beter. Maar die eerste dag man man man, die vond ik ff heftig. Na een week was ik vooral erg moe. Alsof de energie uit mij getrokken is. Dat komt ook omdat na een week de witte bloedcellen afnemen. Zodra dit hersteld komt je energie weer terug. En dat gebeurde ook. Ik pakte het sporten en hardlopen weer op. Het voelde heerlijk. Ik merk wel dat ik afhankelijk ben van slaappillen. Maar goed als dat het ergste is moeten we maar denken😅

Mentaal was het behoorlijk pittig. Niet wetende wanneer je haar gaat uitvallen. Ze zeggen meestal tussen de 2 en 4 weken. Continu in mijn hoofd bezig met wanneer ik mijn haren ga wassen. (Zo weinig mogelijk) mijn haren borstelen na het wassen vond ik verschrikkelijk maar het ging nog goed. Tot vandaag (zondag) wanneer ik deze blog aan het schrijven ben. Gister met haren wassen was er nog niks aan de hand, maar vandaag met borstelen of mijn hand door mijn haren komt er opeens veel meer haar mee. Ik voel me er nog rustig onder. Pat daarentegen vind het moeilijk. Had ook een slechte nacht dus is zelf nu even prikkelbaar. Ik ben blij dat ik maar 1x in de 3 weken chemo krijg. Hopelijk werkt het natuurlijk en is het niet voor niks. Ik heb komende week nog lekker rust. Hopelijk met nog wat bewegen en valt het nog mee met mijn haar. Anders word het mijn pruik regelen en dat zie ik met 30 graden toch echt niet zitten. Van mij mag de temperatuur wel weer dalen😉

Vandaag ben ik begonnen met minimaal 48 uur vasten. Dit niet in overleg met de arts of diëtist. Gewoon op eigen gevoel. Ik merk dat ik laatste tijd ook veel te veel trek heb in suikers dus hopelijk geeft dit mij even een reset. Moet maar even van de sociale media af want zie alleen maar eten voorbij komen. Maar goed het zijn maar 2 dagen dus dat moet te doen zijn! Een dag later kan ik je vertellen dat het al niet gelukt is. Niet omdat ik honger had, maar ik zat erdoorheen. Evan zit weer in de fase waar hij niks van zijn moeder moet hebben, maar ook echt niks! Slaan, wegduwen, niet naar mama en dat soort dingen. Haar uitval werd steeds erger en maakte me toch heel verdrietig. En puntje bij paaltje zitten pat en Evan lekker patat en frikadellen naast me te eten. Hielp ook niet echt mee dus heb me overgegeven aan een paar patatjes. Uiteindelijk 24 uur niet gegeten en alleen op water geleefd. Volgende keer ga ik wel voor die 48 en zal ik pat ook vragen hier rekening mee te houden. Nu was het onverwachts en had hij ook heel veel lekkere dingen in huis gehaald😏

Komende week weer bloed prikken en gesprek arts en dan gaan we voor de volgende ronde! En ben bang dat ik de pruiken winkel moet gaan bellen, maar stel het toch zolang mogelijk uit. Dan maar met een petje rondlopen. De volgende blog zal met mijn pruik zijn gok ik dus stuur me weer een beetje liefde❤️