Time is flying..

Daar zijn we weer. Officieel een jaar ziek vandaag. Pff wat gaat een jaar toch eigenlijk snel. Soms zijn er tijden die voorbij kruipen, maar sinds de diagnose lijkt de tijd zo snel te gaan. Soms breekt de paniek mij uit dat ik nog van alles wil doen in het leven en ben ik bang ingehaald worden met de tijd die ik niet heb.

De afgelopen weken is het eindelijk weer goed gegaan. Natuurlijk zijn er mindere dagen maar vergeleken met december is dit een goeie maand. We hebben weer lekker gewerkt. Lees: een uurtje snel gewerkt en de rest alleen maar met collega’s gekletst. Iedereen die even wilt weten hoe het gaat. Hoe vermoeiend ik erna ook was, kreeg ik er wel energie van dus dat is een goed teken. In de chemo week zou ik in eerste instantie niet werken, maar voelde me op vermoeidheid na goed dus besloot thuis te werken. Ik kon daardoor wat meer doen en dat voelt zo fijn. Eigenlijk ook gelijk teveel gedaan, want heb echt achter elkaar doorgewerkt en was kapot erna. Ben het niet meer gewend om continu geconcentreerd te moeten zijn en mijn vingertoppen doen zeer door chemo. Ik was erna dus kapot. Bizar eigenlijk. Half dagje werken en ik ben gesloopt. Dat afgelopen jaar heeft mij behoorlijk gesloopt dus. En dat doet de chemo nog steeds!

De afgelopen weken bestaan ook uit de laatste dingen regelen voor de bruiloft. Krijg de kriebels als ik eraan denk. Helemaal zin in. Mijn meiden hebben mij meegenomen voor een vrijgezellenavond. Van tevoren had ik al gezegd dat ik het wel wil, maar wel in een chemo vrije week. En was dus 1 datum in januari maar geschikt voor. Ik wist dus wanneer, maar niet hoe of wat en wat heb ik een topdag gehad. Ze weten dat ik van lekker eten houd dus werd ik opgehaald in een grote roze hummer limousine. Onderweg nog geen idee waarheen, maar we gingen naar het restaurant van Herman den Blijker. ‘GOUD’. 1 van de 2 kleuren thema’s op de bruiloft. We waren allemaal gekleed in het blauw wat dus ook terugkomt op de bruiloft. Het eten was heerlijk en het was zo gezellig met elkaar. De volgende dag was ik nog helemaal hyper. Ook hier heb ik weer zoveel energie van gekregen. Weer een dagje niet met de ziekte bezig zijn. Onbezorgd de deur uit met vriendinnen zoals het altijd zou moeten zijn. Helaas is dat niet meer mogelijk. Ook zijn de chemo kwaaltjes behoorlijk aanwezig. Wat een pijn in mijn voeten heb ik soms. Alsof mijn voet 1 grote blaar is. Het ziekenhuis gebeld en die zeiden dat ik gelijk met de pillen moest stoppen, maar dat was ik al. Het was mijn rust week. Einde van de week met mijn arts bespreken wat te doen. Tegen die tijd was de ergste pijn al voorbij. Ze heeft een chemokuur voor 10 dagen meegegeven ipv 14 dagen. Zodat ik wat extra rust heb voor de bruiloft. Als de pijn weer erger word gewoon gelijk stoppen. Geen risico lopen voor de bruiloft. Het kan echt geen kwaad. En terwijl ik dit schrijf op de zondag avond ben ik gestopt met de pillen. Heb ze 6 dagen geslikt en het voelt alsof mijn voeten scheuren. Nou en dat klopt ook. Zit een scheur in mijn teen. Gelijk weer een kut dag. Het voelt als falen. Maar ik wil geen risico lopen op hopelijk de mooiste dag van mijn leven. Dus ik weet dat ik er goed aan doe, maar de angst verdwijnt natuurlijk niet. Zit natuurlijk niet voor niks aan de kankerzooi. Ik merk sowieso dat de zondag tot en met woensdag pittiger zijn. Leven van andere gaat door en ik zit thuis met Evan of lig in bed. Soms verveling maar ook vermoeid. En als dat zo is ga ik in mijn hoofd zitten en kan ik het maar moeilijk van mij afzetten. Ik zou zo graag weer het normale leven willen oppakken. Donderdag tot en met zaterdag zijn de goeie dagen. Werk en wat afleiding in het weekend. Niet in mijn koppie bezig zijn.

Zal ik dan na de bruiloft helemaal in een zwart gat vallen? Nergens om meer naar uit te kijken. Maandag na de bruiloft een lange dag weer in het ziekenhuis. Bloed prikken, gesprek arts, chemo infuus, medicijnen ophalen en daar is hij weer: een scan! Bewust na de bruiloft gepland. Nou niet perse iets om naar uit te kijken, maar goed daarna willen we toch een vakantie plannen. En dan eigenlijk na mijn chemoronde vertrekken. Of de uitslag nou goed of slecht is. Even als gezin er tussenuit. En nu dus als man en vrouw 😊 pat wil het hele jaar volplannen met leuke dingen, maar dat vind ik heel lastig. Alles hangt af van de chemo’s en hoe ik mij voel en of ik er op dat moment behoefte aan heb. Dus verder dan een maand plannen doen we ook niet. Nou dat was voor deze kanker periode wel anders. Sociale activiteiten stonden al 3 maanden van tevoren gepland en de komende 3 vakanties ook. Bizar eigenlijk hoe normaal dat was. Het sociale vind ik wel heerlijk dat we niet meer zoveel plannen en er dus genoeg ruimte voor spontane acties. Afhankelijk hoe ik mij voel. Voor pat soms wel moeilijk. Die houd van doorpakken.

Komende weken voor de bruiloft in ieder geval niet onder teveel mensen zijn. Ik wil niet voor mijn bruiloft ziek worden. Die kans is natuurlijk groter dan bij een gezond persoon. Maar goed Evan gaat ook gewoon naar de opvang dus de kans dat hij iets oploopt is sowieso groot 😅 dus ik zit komende 2 weken voor de bruiloft veel thuis. Hopelijk lukt het mij nog om te sporten of te wandelen komende tijd. Koppie leegmaken.

De volgende blog maak ik als mevrouw Hol-Blaak , is de mooiste dag van ons leven geweest en weet ik misschien de uitslag van de scan. Voor jullie weer om iets naar uit te kijken dus😉 genoeg mensen die vragen waar mijn blog blijft maar voor nu is 1x in de 3 weken voldoende! Laat weer wat liefde achter in de comments. Ik lees ze allemaal❤️