MARRIED!

3 weken verder en we zijn getrouwd! De mooiste dag van ons leven is geweest en ja het was echt de mooiste dag van ons leven.

Er zijn mensen die spanning voelen voor hun bruiloft, maar sinds mijn diagnose interesseert mij nog weinig meer. Dus ik heb echt nul spanning gevoeld voor de bruiloft. Je bent een planner of niet. Dus alles was precies goed geregeld. En dat wist ik natuurlijk. 😉

Eigenlijk moest ik een scan voor de bruiloft maar dat leek ons (vooral pat) niet verstandig. Ik dacht nog stiekem, zal ik die scan gewoon doen zonder iemand erbij? Maar nee leek me toch verstandiger te wachten. Had er zo’n slecht gevoel bij.

De dag van de bruiloft. Begon vroeg, maar had goed geslapen. Kwam door een paar wijntjes de avond ervoor. Pat sliep gewoon thuis, maar ging in de ochtend met Evan naar mijn broer. Thuis werd mijn haar en make up gedaan. Lekker relax. Nog steeds geen spanning. Ik dacht die komt nog! Het liep een klein beetje uit. Maar nog steeds no stress. Bij pat daarentegen wel😅 hop hop jurk aan en pat appen dat hij mag komen met pikkie. En ja hoor daar was die! Het moment. Enige moment voor een natte oog, maar toen ik ze zag drogen ze spontaan op. Wat waren ze knap! Mijn mannen. Even slokje champagne en op naar de auto op weg naar de foto locatie. Niet in de geplande rolls royce. Die was in de prak gereden. HAHA! Wie verzint dat, maar hey er zijn ergere dingen in het leven hè? Is toch ook een mannending. Op weg naar de foto locatie moest Evan wel ff slapen. Nou dat lukte. Hij was alleen iets te vroeg en te sagerijnig wakker🙈 voor de foto shoot niet heel geweldig en ik was er vooral heel gauw klaar mee. Trekken aan een dood paard heeft geen zin dus deze doen we nog wel eens over. Bij een kind wat forceren heeft geen zin dus door naar de trouw locatie. Pat had honger en wilde nog door de mac drive maar heb hem ervan weerhouden. We hadden tenslotte geen slab bij ons😉 even een theetje op de locatie en het moment dat papa en mama mij zagen. Dat was wel even een momentje. Papa die mij weggeeft aan pat. Maar in zijn hoofd dacht hij dat hij me weg bracht. Die tijd is voorlopig nog niet. Ik knok voorlopig nog verder. Och wat was de ceremonie mooi. Met zangeres en gitarist die onze muziek zong. Ik heb er weinig van mee gekregen. Niet door de zenuwen maar doordat ik met iedereen bezig was behalve mijzelf en de muziek haha! Maar er waren wel mensen die last hadden van ‘uien’ 😂 ik weet precies wie haha!

Pat wilde geen lange ceremonie en dat was prima. Het was mooi zoals we wilde. Daarna champagne en taart. Nou beiden 1 hap op want we houden niet van taart haha! De zangeres ging verder op piano maar helaas moesten wij nog verplicht foto’s maken. Wilde toch geen spijt krijgen van foto’s die niet gemaakt werden. Maar was er op een gegeven moment wel klaar mee. Lekker naar binnen, wijntje en genieten van de muziek. Als je gaat trouwen, de tijd gaat zo snel. En dat is hetgeen wat ik zo jammer vind. Half 6 gingen we aan tafel en we wisten wat er nog kwam. Ze kwamen wat later dus hebben nog rustig van het voorgerecht genoten maar daarna na een emotionele speech van schoonzus begon het echte feest. De Spaanse gitaristen. Iedereen heeft het er nog over. Zo bijzonder. Wij wisten dat het goed was, maar niet zo goed. Het was gelijk feest tijdens het eten en de overbrugging naar het grote feest savonds was heel klein. Iedereen was gelijk in de stemming. 1 minuut openings dans en daarna mocht het feest beginnen. En dat deed het. Zoals ik zei het ging veel te snel voorbij. Heb het idee gehad dat ik mensen heb gemist, niet heb gesproken en niet mee heb gedanst maarja ik wist ook dat dat niet ging lukken. Stipt 00.00 uur stond de taxi klaar naar het hotel. Kreeg nog een fles wijn mee van de locatie en we hebben in het hotel nog een wijntje gedronken, nagekletst, foto’s bekeken en tv gekeken. Is dit normaal na de bruiloft?😅 we hebben een kort nachtje samen gehad. Er bleek ook een hardloop wedstrijd te zijn voor de deur van het hotel haha! Heb het nog even gedacht maar ik heb letterlijk gedanst alsof mijn leven ervan af hing😂 mooie woordkeus hè! Nou de dagen erna had ik mij een spierpijn. Mijn lichaam was niks meer gewend. Maar het was het alles waard. De dag was zo mooi. We hebben zo genoten. Ik zeg altijd: als anderen genieten, geniet ik ook! En dat is het ook echt.

Maar goed na de bruiloft kwam weer die man met de hamer. Zondag was het weer ff janken geblazen. Had bijna afgezegd. Had zo geen zin in mijn ziekenhuis dag. Bloed prikken, gesprek arts , chemo en scan. Zag er zo tegenop. En het voelde ook totaal niet goed. Gebaseerd op wat? Mijn lever voel ik al maanden maarja ook toen mijn uitslagen goed waren. Maar ik dacht chemo minder dus het zal nu ook wel kut zijn.

Woensdag op donderdag nacht voelde ik om 00.00 uur aan alles dat de uitslag er stond. En ja hoor hij staat er. Een lap tekst. Pfff wat betekend het. Het was gelijk duidelijk dat de plekken in mijn lever minder waren geworden en stabiel waren gebleven. Maar er was wel 1 plekje in mijn long die besproken moest worden. Pfff kutzooi. Dat stukje door chat gpt gehaald, want die weet toch alles? Alles lijkt op een ontsteking en dus geen gekkigheid. Nou hing donderdag gelijk aan de telefoon. Want vond het wel heel toevallig. Nu is mijn keel niet de beste graadmeter. Altijd ellende, maar toch ben ik er niet gerust op. Maar arts gebeld en die maakte zich allesbehalve ongerust. Dus tijd om met een taartje te vieren dat alles goed is. ‘s avonds even heerlijk uit eten geweest om het te vieren. Even de spanning eruit. Dat was de volgende dag te merken. Werd met koorts wakker. Wat voelde ik mij slecht. Gelukkig kwam oma to the rescue en kon op Evan passen. Mijn lichaam had even rust nodig. Na een lange tuk ging het wel weer weer maar na een uur klapte ik toch weer in elkaar. Te vroeg gejuicht. Het hele weekend rustig aan gedaan en bijgeslapen. 2 nachten zonder pikkie deed wonderen. we hadden het allebei nodig na de bruiloft en spanning voor de scan en alle negatieve gedachtes die er in ons hoofd rond gaan. Pikkie 2 nachtjes bij oma maar waren ook weer blij om hem op te halen. Hij heeft oma wakker gehouden met een blafhoest dus het is wachten totdat ik aan de beurt ben. Vandaag was het gesprek met de arts over de uitslag en het verdere behandel plan. We wilde ook nog een weekje honeymoon als het kon. En dat kan! Eenmalig een keer starten met de chemo op dinsdag ipv maandag. En hebben we dus lekker weekje Tenerife geboekt. Scan zag er goed uit maar dat wist ik eigenlijk al. Wel omdat ik zo last heb van neuropathie krijg ik een andere chemo. Zelfde werking maar andere bijwerkingen. Waarschijnlijk schijt ik mezelf leeg, nouja scheel weer wat in de kilo’s😉 elk nadeel heeft zijn voordeel moeten we dan maar denken. Over ongeveer 9 weken weer een scan. Ergens in april dus. Blij dat ze er zo dicht op zitten. Nu weer even genieten van het goeie nieuws. Bijkomen van alles en daarna gaan we er weer tegenaan. Lekker weer werken en hopelijk ook weer eens sporten. Beetje het normale leven weer oppakken tot dit niet meer lukt en alles op een rustig tempo.

Tot over 3 weekjes weer. Voor iedereen die meeleest een paar foto’s van onze mooie dag🥰 show me Some love!