April maakt verschil..

Ik vind april tegenwoordig maar een vreemde maand. Vroeger keek ik er zo naar uit. De maand van mijn favoriete feestdag: Koningsdag! Ook de maand dat het campingseizoen weer opengaat. Nu sta ik stil bij de verjaardag van Evan en het is alweer een jaar geleden dat ik geopereerd ben. Vorig jaar nog de hoop en gedachte na de operatie te kunnen herstellen en beter te worden. Wat was april 2025 een zware maand. Van een paar dagen in het ziekenhuis moeten verblijven naar 3 weken in het ziekenhuis. Vechten tegen allerlei bacteriën. Mijn lichaam had het zwaar.

Koningsdag 2025 heb ik dus ook niet gevierd. Net 1 dag uit het ziekenhuis en nog in een rolstoel. Ik vond het maar kut. Als ik nu aan mijn favoriete feestdag denk, denk ik Oja leuk, maar als ik het mis, vind ik het ook wel prima. Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan een feestje missen😅 we zijn tenslotte ook weer een jaar verder. Prioriteiten veranderen, maar goed betekend niet dat ik geen zin meer heb in een leuk feestje.

April staat ook in het teken van Evan zijn verjaardag. 2 jaar alweer! Net voor zijn verjaardags weekend kreeg ik een heftige pijn in mijn bovenbuik en had ik een bloedbad in mijn ontlasting. Toch maar even de arts een bericht sturen dacht ik voor het lange weekend. Ik werd gelijk terug gebeld dat ik naar de spoed moest komen. Van de chemo kan ik een bloeding krijgen in de buik dus ze wilde alles uitsluiten. Onderweg naar Dordrecht was de pijn gelukkig over. Na allerlei controles en checks mocht ik gelukkig gewoon naar huis. We hadden alles voor de zekerheid meegenomen want vorig jaar liepen alle spoedgevallen gelijk door tot een verblijf in het ziekenhuis. Gelukkig dit keer niet. Wat het wel was wisten ze ook niet, maar als ik het weer krijg gelijk aan de bel trekken.
Evan zijn verjaardag hebben we in 2 delen gevierd. Een dagje met vrienden en een dagje met familie. Er zat een rustdag tussen en die had ik ook wel nodig. Heel mijn lichaam was kapot. Voelde aan alsof ik de marathon had gelopen. En op mijn rustdag komt dan ook die man met de hamer. De realisatie dat ik niet altijd meer kan doorgaan, dat ik ervoor knok nog meer verjaardagen mee te maken en ook vooral ontprikkelen. Gelukkig neemt MIJN MAN op zo’n dag bijna alles van mij over. Ook de dag na Pasen was ik kapot. Hij had nog last minute vrij genomen. Soms vergeten we ook gewoon dat ik na zo’n dag versleten ben en niet alles alleen kan.

April is ook de maand van de marathon in Rotterdam. En ogh wat kriebelt het dan weer hè! Ondertussen gaat bij mij het sporten ook weer lekker. Elke week 1 of 2x de sportschool in. En met dit weer probeer ik ook meer stappen te zetten en soms zelfs te hardlopen. Ik ga gewoon een nieuw doel stellen. Beginnen met een 5 km. Alleen nog even kijken wanneer.

Deze week heb ik het maar druk. Chemo ronde 15 en gelijk een ct scan erachter aan. Daarna gaan we voor pruiken passen en ook nog een afspraak bij de kapper. Het contrast kan niet groter. Mister lover lover was beledigd. Ik had hem blijkbaar niet over de pruiken afspraak verteld😏 hij vroeg zich af of hij niet mee moest. Maar ik wil dat niet. Ik wil er een leuke ‘dag’ van maken met lachen om gekke kapsels. Het beladen moment als het echt zover is doen we samen zei ik. Gelukkig was hij er akkoord mee😉

Deze week is het dus een spannende week met weer wachten op de uitslag. Voorlopig werkt mijn online dossier nog niet vanwege een hack. Dus als dat zo blijft kan ik het zelf helaas niet eerder inzien en krijg ik maandag 20 april pas de uitslag. Ondanks dat ik een goed gevoel erbij heb is het natuurlijk zo spannend. Mijn lichaam heeft mij vaker in de steek gelaten dus ook al voelt mijn lijf goed, het zegt niet altijd iets. Maar ik probeer positief te blijven. Positieve mindset betekend alles!💪🏻 kom maar op. Mij krijgen ze niet!