Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

En we konden weer iets nieuws van de bingo kaart afstrepen. Een PET scan. Was ondertussen even helemaal klaar met het gepriegel en gedoe aan mijn lijf. Zat er even doorheen. Weer een infuus aanleggen, wachten in een wachtkamer enzovoorts. Maar goed het moest. Ik heb geen keus. En zo onderga je maar weer alles. Overlevingsstand weer aan en doorgaan. Dag na de petscan had ik het druk. Personal training, acupunctuur en naar de Pijnpolie voor de neuropathie. Ik wilde eigenlijk de uitslag niet inlezen en dacht ik wacht tot de afspraak met de arts in het ziekenhuis, maar op de een of andere manier ben ik veel te nieuwsgierig en kan ik niet wachten. Er al vanuit gaande dat het geen goeie uitslag zou zijn wilde ik het eigenlijk gewoon zsm bevestigd hebben. Dag na de petscan stond de uitslag er al op. En daar werd het bevestigd. Deze chemo doet zijn werk niet meer. Een uitzaaiing bij de long en ook nog een uitzaaiing bij mijn eierstok. De chemo werkt gemiddeld 9 maanden volgens de arts. Nou laten we precies op de 9 maanden zitten. Ineens had ik even nergens zin in. Wilde de deur niet uit. Ik besloot acupunctuur af te zeggen. Even genoeg gepriegel aan mijn lijf gehad. Het koste veel moeite maar heb mezelf toch naar de sportschool gesleept. Kom op chaaj, even koppie legen en tegen de trainert aanzeiken. Die de uitslag dus eerder wist dan mister lover lover. Die was op zijn werk en wilde ik niet met 200 de snelweg op laten rijden😉 sporten was wel ff lekker maar ik merkte aan alles dat ik er ff niet lekker in zat. Douchen en nog even chillen voor de ziekenhuis afspraak. Na het douchen voelde ik mij helemaal naar worden. Ik ben snel naar bed gelopen en op bed even out gegaan. Gelukkig geen smakkerd gemaakt maar denk dat alles even teveel was in combinatie met een warme douche. Pat was gelukkig onderweg naar huis en heb alles er uitgejankt en geschreeuwd. Ik was er even helemaal klaar mee dat we ook de afspraak in het ziekenhuis hebben gecanceld. Ik voelde me er gewoon niet goed genoeg voor. Ik heb een lange middag tuk gedaan en dat deed me goed.

Het weekend was Moederdag en ben ik lekker verwend met ontbijt en hapje eten samen. Even samen eruit. Het jaar ervoor lag ik nog in het ziekenhuis dus ik wilde er nu een mooie dag van maken.

De volgende dag moesten we vroeg in het ziekenhuis zijn. Ik was niet gespannen voor de uitslag omdat ik dit al wist, maar wel erg gespannen voor het behandelplan. Hoe gaat dit eruit zien en word ik kaal? We gaan aan de slag met een doelgerichte therapie. Het is geen chemo. 1x in de 2 weken alleen een infuus in het ziekenhuis. Oké wat zijn de bijwerkingen hier weer van? Verlies ik mijn haar? Nee van deze verlies ik geen haar. Pff thank god nog niet. Bij deze zien we (nog meer) huiduitslag in het gezicht en op de romp. Verder vermoeidheid en misselijkheid, maar niet iedereen heeft er last van. Nou met mijn huid ellende zal ik de bingokaart alvast maar weer vol krassen. Weer ellende erbij. Hoeveel kan een mens hebben hè, maar als je geen keus hebt moet je wel. En natuurlijk heb ik een keus, maar stoppen is nu nog geen optie. Maar begrijp soms wel waarom mensen stoppen met de behandeling. Het is gewoon echt geen pretje en dan kan ik nog redelijk ‘leven’. Als deze therapie niet aanslaat staat het volgende plan alweer klaar en dat is wel een chemo waar ik dus kaal van word. Dus ik bereid me alweer op voor het ergste binnenkort. Na 4 behandelingen (8 weken) krijg ik weer een PET scan. Ze zei lekker van de vakantie naar Spanje genieten en opladen en ik mocht beginnen wanneer ik wilde. Kon ook een week extra rust pakken, maar ik zei gelijk maandag weer beginnen. Gas erop. Aanvallen die kankerzooi. Toch ook nog even een second opinion aangevraagd in het Erasmus dus dat gaan ze nog wel even bespreken. Ik moest nog wel een nieuwe voorlichting krijgen over deze therapie maar dat kon gelukkig telefonisch. Ik zei bel maar als ik in Spanje zit.  Nou de lever transplantatie is ook geen optie meer dus. Waarom is ze er ook over begonnen vraag ik me dan af, maar goed een optie is een optie. Dus ze zal het moeten zeggen.

Na de afspraak met de arts hadden we lekker anderhalf uur massage geboekt bij de Thai. Even zen en alle stress eruit masseren. Had nog wel een uur langer kunnen liggen😅 op dinsdag zijn we met Evan voor de eerste keer naar diergaarde Blijdorp gegaan. Even lekker eruit met zijn 3en. Maar bij binnenkomst was ik alweer helemaal overprikkeld door alle schoolklassen die tegelijk binnen kwamen. Pffff maar waarschijnlijk zonder kanker had ik me daar ook aan geïrriteerd 😂

En woensdag was het dan zover. Vroeg op en lekker met vrienden paar dagen Spanje. Opa en oma zouden ook nog komen dus genoeg ogen om Evan in de gaten te houden en zelf ook even te genieten. Het was heerlijk. Even geen kanker maar gewoon weer de oude chaja. Had nog wel 2 telefonische afspraken met het ziekenhuis maar dat was prima. Evan heeft het ook helemaal geweldig gehad. Die moet nu afkicken van zijn vriendin. Goeie gesprekken, lekker eten, heerlijke drankjes en een hoop gelachen. Elke dag gamba’s pil pil. Deze kan ik weer afstrepen🥰 had ook nog even aan de verpleegkundige gevraagd of ik een tattoo mocht zetten want ik wilde al heel lang iets met Evan op mijn lichaam en dat mocht nu wel. In een baldadige bui wilde ik ook een wijnglas op mijn lichaam en nog een tattoo met vriendinnen. Misschien een beetje teveel van het goeie maar boeiend. Alleen uiteindelijk lag ik liever in de zon dan een paar uur in een tattooshop in Spanje. Even met de arts thuis overleggen nog en wie weet in Nederland een afspraak maken, maar ben bang dat het nu niet kan vanwege de therapie die ik start. Zondags vlogen we terug en was er gelijk klaar mee. Wetende dat ik maandag weer in de kanker stoel zit, raakte ik alweer helemaal in mineur. Ik wist dat het contrast groot zou zijn, maar daar heb ik bewust voor gekozen. Ik wil gelijk weer knallen. Ook ga ik weer aan de bak tegen die ellendige kilo’s. Voel me totaal niet happy hoe ik eruit zie. Ik wilde niet dat dit tijdens het traject ‘een ding’ zou worden, want ik strijd al tegen zoveel ellende, maar dit moet mij ook weer motiveren dus trek ik zo weer mijn hardloop outfit aan en ga ik weer lekker bewegen.

Straks begint mijn eerste behandeling. 15 chemo’s achter de rug en nu op voor doelgerichte therapie. Keihard aan de gezondheid werken en hopelijk met deze therapie zolang mogelijk stabiel blijven. Ik wil, ik moet, ik heb geen keus. Alle berichtjes die ik krijg op mijn blog of social media doet mij goed. Je voelt je steeds meer afgestompt van het normale leven dat het wel fijn is dat er toch genoeg mensen aan je denken ook al zie en spreek je ze niet meer dagelijks. Komende week weer een minder leuk gesprek. De WIA bespreken. De hoop dat ik ooit nog terug kan keren word zo steeds kleiner. Dat maakt me verdrietig. 37 jaar en straks niet meer doen waar je jaren hard voor gewerkt hebt. Maar goed het is ook dubbel want als je zo’n slechte gezondheid hebt wat maakt werk dan nog uit? Ik heb ook geen tijd om volledig te werken want ik ben elke dag aan het strijden om mijn leven te verlengen en dat is een hard gelach op mijn leeftijd. Ook dit is weer een moetje en heb ik geen keus dan het gesprek aan te gaan want verstand heb ik er totaal niet van. Deze week is het weer aankijken hoe ik mij voel na de behandeling en elke dag bekijken wat wel kan en niet kan. Vanaf vandaag weer nieuwe ronde en nieuwe kansen! Hopelijk slaat deze behandeling langer aan. Ik ga weer keihard de strijd aan. De ene dag met een traan en de andere dag met een lach. Leave me some loveeeee❤️