Nog zoveel te beleven.

De 21e chemo zit erin en de week rust begint weer. Zodra de chemo inloopt voel ik me al zo ellendig. Bij al die andere chemo’s nooit gehad maar deze voel je direct. Misselijk, lamlendig, moe. Alsof je lichaam opeens niks meer kan.

De gedachtes maken mij gek in die week. Het thuis hangen en mezelf zo gevangen voelen. De muren komen na 2 dagen al op mij af. Bij dag 3 moesten we met Evan naar het ziekenhuis. Dus hop weer naar dord maar nu voor Evan die al een tijdje met bobbeltjes in zijn lies rondliep. Waarschijnlijk heel onschuldig, maar ik laat niks aan het toeval over. Bij mij dachten ze ook niks. Dus regel maar gewoon een echo. En dat werd gelijk geregeld. Eenmaal thuis weer terug in bed. Alsof het weer de tijd van het jaar is, mijn verjaardag eraan komt en de feestdagen. Mijn hoofd heeft error en last van tijd tekort.

Ik wil nog zoveel maar mijn gevoel zegt dat ik mijn verjaardag en kerst voor het laatst meemaak. Hoe goed ik mij nu ook voel. En daarom wil ik nog zoveel. Soms teveel. Kan geen keuzes meer maken. Krijg er slapeloze nachten van en error in mijn hoofd. Mijn verjaardag moet groots, maar intiem vind ik ook mooi. Keuzes uitstellen. Nog meer error in mijn hoofd.

Samen een datenight inplannen en niet weten waar te eten want ik wil nog zoveel restaurants testen. Het kost me een hoop energie in mijn hoofd en raak er stil van. Ik heb ook steeds meer last van prikkels. Evan is gauw teveel. Er hoeft maar wat visite te zijn en ik volg het allemaal niet meer. Mijn hoofd zit snel vol. En daarom is ‘s avonds slapen een strijd. Een half slaappilletje is al gauw niet genoeg en een hele is geen optie als pat naar zijn werk moet volgende dag. Gelukkig is er wel genoeg tijd ‘s middags voor een tukkie of even rusten op bed. Het laatste gebeurd meestal want dan Overdags sta ik opeens weer aan!

Ook moest ik weer naar de bedrijfsarts en in dezelfde week de WIA aanvraag doen. Ergens kan mijn werk mij niet meer boeien en wil ik er ook klaar mee zijn. Ik doe al meer dan anderhalf jaar niet meer mee dus het is goed zo. Maar nooit verwacht dat ik op deze leeftijd een uitkering moet aanvragen. 20 jaar van mijn tijd geïnvesteerd in dit bedrijf en nu is het geen prioriteit meer. Het maakt me dan toch heel erg verdrietig. Maar uiteindelijk beter voor mij als dit afgerond is en ik op mijn gezin en tussentijds herstel van chemo kan focussen.

De PET scan kwam er weer aan. Een dag voor het vertrek naar Sevilla. Daar gaan we weer! Wat vind ik die pet scan toch hels. Toch weer stiekem een filmpje opgezet. Dan gaat de tijd wat sneller gelukkig. Snel weg uit het ziekenhuis en klaarmaken voor Sevilla! Ik wist dat de uitslag er ‘s nachts wel weer op zou staan. Ik heb van 23.30 tot 01.00 uur geslapen en heb gelijk mijn dossier geopend. Toename van de uitzaaiing in de lymfe linkerhals. Overige metastasen (uitzaaiingen) in lever en longen stabiel gebleven en geen nieuwe uitzaaiingen erbij🥳 ik wist zolang de lever stabiel is, is het goed! Die lymfe is geen paniek. Dus daar gingen we vanuit. Geen oog meer dicht gedaan natuurlijk.

De wekker ging 0445. Evan was daar niet van gediend. Die wilde slapen en werd erg boos, maar gelukkig toen we het over grote neef Jim en Romy hadden werd hij helemaal vrolijk. We gaan vliegen de lucht in. Op naar Rotterdam airport. Heerlijk aankomen en bijna gelijk kunnen boarden. We vlogen naar faro en namen daar een busje met zijn allen richting Sevilla. 2,5 uur rijden. Bij aankomst huis heerlijk op het dakterras met zwembad gezeten. Wat een huis. Kids lekker aan het spelen en namen Evan overal mee naar toe. ‘s avonds lekker ergens gegeten en gesloopt naar bed. Ik was zo moe dat ik dacht geen slaap pil nodig te hebben maar na 2 uur klaar wakker en niet meer kunnen slapen. Kutzooi. Gelukkig hadden we lekker alle tijd in de ochtend. Lekker eitjes bakken en tosti’s maken. ‘s middags met de uber naar het plein waar alle Feyenoorders zijn. Heel de dag op het terras gezeten. Evan wilde geen tukkie doen. Alleen maar rennen en vliegen en Jim en Romy rende er achteraan. Evan heeft zijn voetbal skills ook nog even laten zien en alle Feyenoorders moedigde hem aan. Hij heeft liedjes meegezongen en vond het maar prachtig. Zijn 2e keer mee naar zoiets. Net zoals mama. Mama was stiekem al helemaal kapot maar liet niks blijken. Ik moest nog naar de wedstrijd. Rijnmond kwam ons ook nog even interviewen. Awkward😅

Nou de wedstrijd was om te janken helaas maar het was weer een ervaring op zich. Op een paar rellen na in het vak was het top. Eenmaal thuis voelde ik mijn voeten niet meer en ben ik gelukkig goed in slaap gevallen. Wat een ervaring.

Volgende dag ontbijten en hop weer in het busje naar faro. We vlogen in de avond dus had mijn vriend chat nog even een strandtent gevraagd vlakbij de luchthaven. Nou die zat er letterlijk naast dus daar nog een heerlijke paar uurtjes in de zon vertoefd. We kwamen ‘s avonds helemaal gesloopt thuis. Evan in de auto lekker in slaap gevallen en heerlijk uitgeslapen. De volgende dag stond de afspraak met de arts weer gepland. Back to reality. Chemo week komt er weer aan.

Zoals ik al dacht was de arts tevreden. Ze hebben nog wel overleg gehad over het plekje in de hals. Die zouden ze kunnen bestralen als ik dat wil, maar hij kan nu ook niet veel kwaad. Ze wil dus voorstellen hem in de gaten te houden. Dat de lever en longen stabiel zijn is het belangrijkst. Mocht ik willen bestralen heeft dat ook consequenties voor mijn chemo en dat wil ik nu niet stoppen. Mijn lichaam kan niet zonder de chemo en wil dat mijn lever en longen stabiel blijven. De arts vertelde dat wanneer die groeit ik hem ook zou kunnen voelen. Nu voel ik hem nog niet maar zodra dat wel zo is zal ik het met haar bespreken. Hoe meer ik van deze chemo krijg, hoe meer kwaaltjes ik kan krijgen. We blijven nu elke 3 weken chemo krijgen, maar ook met het oog op de vakantie zal ik misschien december/januari wat meer rust ertussen hebben. Na 3 van deze chemo’s doen we weer een scan. Valt net voor kerst en dus Curacao. We kunnen maar weer weten waar we aan toe zijn. Dan is het : we kunnen gaan genieten of we moeten gaan genieten. Het weekend rustig aan gedaan. Dat maakte me weer onrustig en verdrietig. Het is mijn goeie weekend voor chemo dus ik wil wat doen, maar soms is het ook gewoon even beter om het rustig aan te doen. Ook werd ik niet lekker en dat kunnen we voor de chemo niet hebben natuurlijk. En zo zitten we weer aan infuus nummer 22 en ga ik deze chemo weer rocken hoe moeilijk ik het ook vind/heb! Over 3 weken een nieuwe blog en een nieuw levensjaar. ❤️👋🏻