Vakantie weer voorbij!

Het waren spannende dagen voor we eindelijk besloten dat we naar Ibiza konden met een redelijk goed gevoel. Zekerheid heb ik nooit maar het zou eens fijn zijn als je je ‘gewoon’ eens goed voelt op vakantie.

De pijn onder mijn borst nam af en het sneller ademen daarmee ook. Precies op het moment wanneer ik bij de vervangend oncoloog zat. Gevoel was niet helemaal weg en pat zei overdrijf maar gewoon, alleen kan ik dat niet echt. De oncoloog besloot toch om een echo te plannen zodat we echt met een gerust hart weg konden. Kon helaas niet op de dag zelf dus vrijdag wederom een ritje ziekenhuis. De arts die de echo maakt mag blijkbaar niet alles vertellen maar liet doorschemeren dat er niks ernstig qua vocht te zien was, maar in de middag zou ik gebeld worden.

Bij thuiskomst gelijk naar bed want ik had een afscheid van mijn lieve collega in de middag en dat is in de chemo week niet heel ideaal, maar wilde er perse bij zijn. Wekkertje aangezet vanaf het tijdstip dat de oncoloog kon bellen en toen ik wakker werd was ik dus al 2x anoniem gebeld. Ze nemen die bel afspraken niet zo nauw 😅

Maar weer afwachten dus. Uiteindelijk 1 tel op het afscheid en ik werd gebeld. Er was niks te zien op de echo wat de pijn kon verklaren. Het zou dus kunnen zijn dat de uitzaaiingen op mijn lever tegen mijn middenrif aanzit te duwen, maar zeker weten zullen we niet. We kunnen gerust op vakantie gaan als het aan haar ligt. Of het met een gerust hart is denk ik niet, maar dat we op vakantie gaan weten we zeker! Ik laat me niet tegenhouden.

Verder was deze middag erg intens voor me. Heel veel collega’s gezien, heel veel prikkels, maar ondanks dat het ook heel zwaar was, vond ik het ook heel fijn weer collega’s te zien. Collega’s die ik al anderhalf jaar niet gezien of gesproken had. Heel fijn.

Daarna nog verjaardag dus de vakantie kwam goed uit. Lekker uitrusten😉

Zondag lekker op het gemak naar Schiphol. Evan ging nog mee uitzwaaien. Mama had een hele slechte nacht gehad met allerlei doemscenario’s in haar hoofd. Had niet gedacht te moeten huilen maar daar stond ik dan als een echte moeder met schuldgevoel haar kind uit te zwaaien. Jep ik ben geen bijzonder geval. Ook mij overkomt dat haha! Maar ik weet dat papa en mama weer leuker zullen zijn als ze terug komen. En Evan komt niks tekort bij de opa’s en oma’s en tantes. Evan had geen last van tranen. Alleen van vermoeidheid😅

Eenmaal aangekomen op Ibiza was ik al wat rustiger. Proberen te genieten chaaj. Nu kan/mag het. Even qtime samen. We hadden een kamer met jacuzzi op het balkon dus daar zijn we gelijk ingesprongen. Heerlijk. ‘s avonds lekker met de taxi naar een heerlijk restaurantje gereden waar ik al eens eerder was geweest. ‘s avonds half 10 lagen we allebei versleten in bed. Lekker slapen en zien wel wat de volgende dag brengt. We hebben een auto gehuurd dus kunnen lekker alle kanten op. Volgende dag dus lekker met de auto naar een strandje gereden. Ik heb na anderhalf jaar weer een (deel van) boek kunnen lezen. Helemaal happy dat ik de concentratie ervoor had. Heerlijk 1e dagje gehad met savonds weer een etentje in Ibiza stad. Een tentje waar we snel weg gelopen zijn waar we een bon hadden gekregen van iemand die alleen at. 50 euro neergelegd en weggegaan. Hadden kreeft, vlees en wijn op. Dan moet je maar goed opletten. Bediening was al heel de avond ruk dus die gun je het dan ook niet🙈

De volgende dag weer heerlijk op het strand liggen, maar toen begon de ellende. Buikpijn en aan de dunne. Pfff dan lig je ook niet echt meer op je gemak. Kon ook deze dag geen boek meer lezen. Begon mij te vervelen en kon alleen maar aan de wc denken dus de auto maar in gestapt en naar het hotel gegaan. Sindsdien was elke stap buiten de kamer ongemakkelijk. Kon loperamide blijven slikken maar helpen deed het niet. Ik at weinig en zat alleen maar op de pot. Onze laatste dag dan ook maar bij het zwembad gebleven. Baalde behoorlijk want Ibiza is zo mooi. Ik wilde naar een strandje maar leek mij niet verstandig. Uiteindelijk een heerlijke dag gehad en alleen ‘s avonds weer wat minder. Volgende dag blij naar huis te kunnen. Wat nou zo heerlijk was is dat ik mijn pruik alleen ‘s avonds op heb gehad. De hele dag hoefde ik nergens over na te denken en liep ik zo naar buiten. En volgens pat werd ik nagekeken, maar mij boeide het niet eens. Voelde mij zo vrij. Merk dat het in Nederland toch raar voelt om te doen. En vaak ook is de temperatuur er niet voor. Zeker in deze periode niet. Ondanks dat we hebben genoten konden we niet wachten pikkie weer te zien. Die stond ons met opa en oma op te wachten op het vliegveld. Helemaal blij. Thuis gelijk wassen want de volgende dag gingen we een lang weekend hof van saksen. Alles staat in het teken van EVAN dit weekend. En uiteraard herinneringen maken met elkaar. Het was even heerlijk met elkaar. Lekker gegeten en vooral Evan zien genieten. Eenmaal thuis was Evan bijna alle dagen opvang/oppas en kon ik het sporten weer oppakken en daarnaast ook veel slapen. Het was de week voor mijn chemo en voelde me opeens zo goed. Heb 4x gesport en 5 dagen 10,000 stappen gelopen. Voel me dan weer zo verdrietig als ik weer aan de chemo moet. Zie er dan zo tegenop om weer een flinke stap terug te doen. Ik moest ook weer bloed prikken en gesprek arts. Ik had verteld dat ik zoveel last van diarree had en pijn onder mijn borst en volgens mij eigen arts is dat een teken dat mijn ‘darmvliezen’ ontstoken zijn en daardoor veel last heb. Het kan niet aan de uitzaaiingen in mijn lever liggen. Want dan zou ik er altijd last van hebben. Ik ben toch wel blij met mijn arts. Heb toch wel het idee dat zij echt altijd alles weet. Geeft mij wel een fijn gevoel. Ze wilde in overleg mijn chemo met 15% verminderen om de bijwerkingen te verminderen maar ik zit liever nog even aan de schijt dan dat we de behandeling verminderen. Dan maar thuis op de pot. Maar no way dat we het gaan verminderen. Nu nog niet in ieder geval. We hebben ook de planning veranderd qua scan. Iets eerder de scan. (19 oktober) we hebben weer een Bucket list iets gepland. Sevilla. Want Feyenoord moet voetballen. Met de fam en vrienden erheen. Met grote neef Jim en mijn pikkie Evan. Wat een droom. Hopelijk kunnen we de wedstrijd ook live bewonderen.

Maar nu zijn we weer onderweg naar het ziekenhuis voor de 21e chemo, zie ik er weer enorm tegenop maar moet ik toch weer door en hoop ik dat ik mij snel weer beter voel. Deze erin knallen en kom maar weer op met die scan! Duimen dat het nu alleen maar minder is geworden💪🏻

Show me some love!❤️