Scanxiety..

En de spanning begint weer te stijgen! De scan staat gepland. Ik voel me angstig en onrustig. Heel onrustig. Soms in paniek wakker. Alsof mijn keel dicht geknepen is en ik geen lucht krijg en dood ga. Heel eng.

Het voelt alsof het einde begint te naderen. Als deze chemo niet werkt, ligt er nog 1, misschien 2 op de plank. En dat maakt me bang. Bang dat deze chemo ook zijn werk niet doet.

De afgelopen keren voelde ik mij niet zo angstig, maar deze keer dacht ik zelf al dat het foute boel was. Ik voel zo nu en dan pijntjes. Geen idee of het tussen de oren zit of ze er ook echt zijn. Het maakte mij zo onzeker. Voelt het zo als mijn hele lichaam onder zit? Steekje hier, steekje daar?

De scan stond gepland vorige week maandag 10.30 uur. Het hele weekend ervoor niks gepland. Even rust. Even niet in grote groepen zijn, even niks moeten.

Je krijgt een glucose in je lichaam gespoten en moet dan een uur stil in bed liggen en je mag alleen muziek luisteren. Nou ik vind dat uurtje stil liggen hels en je gedachten verdwalen alleen maar in negativiteit dus heb stiekem mijn telefoon tegen de muur aangelegd en serie gekeken. Dan kan ik tenminste ontspannen stil liggen. Uurtje was gelukkig snel voorbij en dan moet je een keer plassen en mag je onder de scanner liggen waar je weer 20 min stil moet liggen. Gedachten weer alle kanten op.

Daarna gauw de auto in en nog even van het lekkere weer genoten en mezelf verwend met sushi als lunch. Een pet scan uitslag is meestal sneller bekend dan een CT scan. En oh wat was ik gespannen. Al de hele dag 30x verversen, maar ik wist dat het waarschijnlijk ‘s nachts 00.00 uur erop stond en ja hoor. Mijn gevoel klopte in dit geval en opende het gelijk. Mezelf uit mijn lijden verlossen.

Er was afname te zien in meerdere organen maar ook wat toename bij sommige. Ik was er dus niet wijzer van geworden, maar ik zat in ieder geval niet helemaal onder dus ik was opgelucht. Voorzichtig dan want uiteindelijk wist ik niks. Ik bedacht me dat ik na de vorige scan nog 2 weken chemovrij ben geweest vanwege de operatie dus hopelijk zegt dat genoeg voor de arts. De andere kant is dus wel dat het erg snel groeit zodra ik geen chemo krijg. Dus dat is bijna geen optie meer.

Maar goed de officiële uitslag kreeg ik pas donderdags. Ik moest eerst weer bloed prikken. Daar gelijk een potje voor mijn urine gevraagd want plassen was een ding. Of deed zeer, of veel of weinig. In ieder geval, het was een heel ding dat plassen. Heel irritant. Het is dat daar niks over in stond, maar het maakte mij nog steeds onzeker.

Na het bloed prikken altijd een uurtje wachten voor de afspraak met de arts is. Ze haalde ons op en ze had de beelden al klaar gezet. Dus dat benoemde ik. Ze had net nog even met de radioloog gesproken en ze is gematigd positief. Volgens de radioloog is er meer afname te zien dan toename en daarom dus gematigd positief. Ze gaf aan dat deze chemo vaak wat tijd nodig heeft wil het gaan werken en daarbij heb ik ook nog 2 weken chemovrij gehad. Precies wat ik zelf ook dacht dus. Ze liet de beelden zien en voor sommige had je bijna een vergroot glas nodig om het überhaupt te zien dus dat was een fijn idee. Behoorlijk wat vragen op der afgevuurd en daardoor niet eens mijn bloed uitslag besproken, maar ik dacht later, geen bericht goed bericht. Ik vertelde over het pijn bij het plassen en of ik mijn urine kon inleveren. Geen probleem natuurlijk. Lever maar in beneden. Wij lopen opgelucht de deur uit. Ik plas in het potje en ik weet gelijk waar de pijn vandaan kwam. Na een jaar chemo en ellende dacht mijn lichaam: laat ik weer eens ongesteld worden. Jezus wat een ellende😅 hier zat ik zo niet op te wachten. Als er dan iets weg had mogen blijven is dat het wel! Maar goed toch even de urine ingeleverd voor de zekerheid, maar merkte gelijk al verbetering en opluchting. Moest gewoon iets doorbroken worden daar beneden denk ik😂

Nou onderweg natuurlijk iedereen/zoveel mogelijk mensen op de hoogte gebracht. Zodat de mensen om ons heen ook weer konden ademen.

De volgende dag bedacht ik mij opeens: uhhh we zijn niet naar de apotheek geweest voor de pillen tegen misselijkheid. Die moet ik een uur voor de chemo slikken. We hebben het er niet eens over gehad. Alleen maar over de uitslag gepraat en het vervolgplan. Snel het ziekenhuis bellen of het wel klaar staat want dan pik het een uur voor de chemo wel op, op maandag. Ze ging het bespreken met de arts die mij sowieso nog ging bellen voor de urine uitslag. Nou einde middag belde ze en er was niks in mijn urine gevonden. Ik vertelde haar het verhaal over de ongesteldheid en de pijn was gelijk verdwenen dus ik denk dat we de oorzaak achterhaald hadden. Dat verklaarde ook de vele rode bloedcellen in het urinepotje zei ze haha! Nou ik wenste haar een fijn weekend en bedacht mij nog dat ik vergeten te vragen was of mijn bloed goed is. Maar goed ga ervan uit, anders kan de chemo tenslotte niet doorgaan.

Wat we nog wel besproken hadden is dat we dus doorgaan met deze chemo, maar nu na 2 kuren al een scan doen. Staat nu 23-10 gepland. Na al onze vakanties. Ja we hebben er een paar gepland. Goed vooruitzicht tussen de chemo’s door.

Het geeft mij een fijn gevoel dat we het in de gaten blijven houden al blijft het zo fucking spannend elke keer. Zondag werd ik wakker met een pijn onder mijn rechterborst en daar is de angst weer. Wat nou weer? Het voelt weer hetzelfde als toen ik vocht bij mijn long had. Ik ben benieuwd. Voor we maandag naar het ziekenhuis reden gelijk even de meiden gebeld of er niet eerst onderzoek gedaan moest worden en ik moest gewoon komen en zouden ze even kijken. Ze hebben bloed afgenomen om eventuele longembolie uit te sluiten en de chemo aangekoppeld. Ik was erg moe en er gebeurde een hoop op de afdeling. Toch ben ik een beetje weggedommeld terwijl de chemo inliep. Ik werd wakker toen de verpleegkundige bij pat zat om de uitslag van het bloed door te geven. Zag er goed uit en geen longembolie dus. Ik zou morgen door een arts gebeld worden om even te checken. Na de chemo gelijk naar huis en naar bed maar het voelde toch niet goed. De ademhaling word zwaarder en kan soms niet op mijn zij liggen. Hoesten en de hik doet zeer. Je gaat me niet vertellen dat ik uit het niets een gekneusde rib heb want daar is geen reden toe 😓 Ibiza staat zondag op de planning en ik word hier zo verdrietig van. Kan het nou nooit eens met een leuk vooruitzicht. Vandaag wederom gebeld met een vervangend oncoloog en mijn angst en onzekerheid uitgelegd. En wat er allemaal al op mijn bord heeft gelegen de afgelopen tijd. Ik neem geen genoegen met niks. Ik moet nu 4x per dag morfine slikken. Kijken of dat helpt en donderdag mag ik langskomen voor eventuele aanvullende onderzoeken. Ik wil toch eigenlijk wel een scan. Ik snap dat ze dat niet zo snel doen aangezien ik hem vorige week nog heb gehad. Maar mijn eierstok ging ook van 2 mm naar 10 cm in een week dus ik heb nog maar weinig vertrouwen in aankijken. Waarschijnlijk had ik dat gedaan als ik Ibiza niet op de planning had gehad. Wil nou niet bepaald daar in een ziekenhuis belanden. Verder is chemo weer redelijk gevallen en lig ik wel veel in bed. Ons pikkie is weer lekker nachtje bij opa en oma zodat hij alle aandacht krijgt die hij verdiend. Wat ben ik dankbaar met de mensen om ons heen. Vandaag is mijn boefje (neefje Jim) jarig en gelukkig ben ik er nog bij om dit met hem te vieren. 13 jaar alweer. Wat vliegt de tijd. Dus iedereen wat liefde voor mij en een berichtje voor mijn liefste kanjer die vandaag 13 is geworden. Kan ik hem laten zien 😉❤️

En jullie weer even geduld met de volgende blog en uitslag en duim met me mee dat ik kan genieten van een vakantie in Ibiza en daarna een lang weekend met ons pikkie in Nederland. Herinneringen maken voor het leven❤️