No hair, don’t care!

Voor de mensen die het niet willen zien of gewaarschuwd willen zijn, niet willen schrikken, dan vooral niet door scrollen naar de foto’s😉 want ja hier istie dan. Voor het eerst online en voor altijd zichtbaar. Die kale bats. Ik ben er klaar voor!

Ik ga nog steeds niet zo naar buiten en heb nog altijd mijn pruik of sjaaltje op, maar misschien is de drempel wat minder hoog als de mensen om mij heen weten hoe ik erbij loop. Houd nu vooral rekening met andere. Omdat ik ze niet wil laten schrikken of emotioneel wil maken. Dat kan natuurlijk niet altijd de bedoeling blijven hè. Het is nou eenmaal de realiteit waar vooral ik mee moet leven. Dus andere doen dat ook maar. Het is net alsof je in je blote tieten naar buiten loopt. Mensen kijken toch naar je😅

Ik vind het niet lastig mezelf met kaal koppie te zien, maar pff die pruik op elke keer. Mijn haar niet meer in een staart kunnen of achter je oren doen. Het zijn die kleine dingen die irriteren. En daarom heb ik soms een sjaaltje om mijn haar zodat het intact blijft. Ik heb ook een korte pruik via SHEIN gekocht en die zit eerlijk gezegd ook best dikke prima. Dus af en toe voor de afwisseling is het wel fijn.

Ik heb tot nu toe mijn pruik zelf 1x gewassen en was gelukkig best te doen alleen sta een half uur te föhnen. Pfff zo niet mijn ding en daarna vind ik het een pluizenbos dus ga nog even tips vragen. Komende week mag de kapper weer heerlijk mijn pruik wassen en stylen. Hopelijk zit die dan weer wat mooier!

Verder is het rustig. Vorige week mijn chemo gehad en die is iets beter gevallen als de eerste keren. Ik heb een extra pilletje tegen de misselijkheid gehad en die heeft geholpen, maar wel sliep ik slechter en kon ik Overdags ook niet echt rusten omdat ik hyperactief was.😅 maar goed allang blij dat die misselijkheid weg was, want dit vond ik veel erger. Met de arts ook overlegd of er een vakantie mogelijk is en we wilde nog steeds op huwelijksreis samen. En mijn bloedwaardes zien er zo goed uit dat ze het wel aandurft. We willen ook nog met die kleine erna weg, maar hebben nu eerst 5 dagen samen Ibiza geboekt en wat daarna volgt kijken we nog even aan. Even samen tot rust komen, want nu meer dan ooit hebben we het allebei nodig. En daarna nog lekker met pikkie weg.

Volgende week is de eerste scan na 3 van deze behandelingen. Wat spannend weer. Op mijn lichaam kan ik al lange tijd niet bouwen dus het zegt niks. Soms voel ik ergens een pijntje, maar geen idee waarvan. Waarvan ik weet waar een uitzaaiing zit heb ik geen pijn dus het zegt echt helemaal niks! Hopen dat deze even blijft werken en dat we door kunnen knallen.

Tussendoor zijn we toch ook weer lekker aan het sporten. 1x sportschool en 1x hardlopen en dat gaat goed nu. Niet het tempo wat ik gewend ben of iets, maar in mijn kunnen ben ik echt trots op mezelf. Ik hoop dat ik dit kan volhouden en eind november misschien wel een 5 km wedstrijdje kan lopen. Dat geeft mij ook de motivatie om door te strijden en niet bij de pakken neer te zitten. En ook door het sporten voel ik ontspanning en laat ik mijn gedachtes wat los. Ook geeft het mij vertrouwen in mijn lijf wat terug. Dat het kan vechten als een malle! Ondanks dat het mij in de steek laat.

Evan is al helemaal gewend aan mama haar ‘haren weg’ of ‘haren opdoen’. Soms wrijft hij even over mijn bolletje of trekt aan mijn haartjes. We proberen hem er wel bewust van te maken dat mama ziek is dus soms zegtie ook wel eens tegen iemand mama ziekies hè! Mama moe of slapen op zolder. Want ja dan ligt hij weer bij papa in bed op mijn plekkie. Maar dat is gelukkig geen gewoonte, al denkt hij soms van wel haha!

Afgelopen weekend was het Spijkenisse festival en daar heb ik ook even paar uurtjes kunnen genieten. Zondags lekker met die kleine even geweest alleen het zweet stond in mijn bilnaad. Soms vergeet ik dat ik aan de chemo zit en de opvliegers mij aanvallen. Snel naar huis en die verdomde pruik af, want wat is het dan warm en wat valt het dan tegen. Bij thuiskomst was mijn hoofd moe en lichaam kapot en kon ik helemaal niks meer. Lag voor 9enen te slapen en heb klokkie rond geslapen. Mijn lichaam had het nodig. Soms ga ik ook over mijn grens heen, maar is het mij toch weer waard! Nou lieve mensen een shout out naar mijn kale kop zou fijn zijn. Ik geef mezelf toch meer dan ooit bloot😜❤️