HAIRWELL!

Geen farewel maar hairwell.. dinsdag besloot ik een afspraak te maken om mijn haren af te scheren. ‘Je kan vanmiddag gelijk terecht’. Ho ho ho moet nog even mentaal afscheid nemen van mijn haar en ben nu niet in de buurt. Donderdag of vrijdag ochtend. ‘Doe maar vrijdag ochtend’. Hopend dat het dan nog wel mee zou vallen met mijn haar en donderdag een hairwell day ervan maken. Lunchen met vriendinnen. Toevallig konden ze allemaal. Hoe bijzonder op een donderdag middag. En aangezien ze er allemaal waren heb ik ze een cadeautje gegeven die ik had liggen voor als ik er niet meer ben, maar het is natuurlijk leuker om te geven als ik er wel nog ben en dat was heel bijzonder. Ik heb de tattoo en hun de armband met onze initialen en 4 hartjes. Het was even een klein tranen momentje maar had het voor geen goud willen missen.

Daarna op het vreten en zuipen gezet. Want deze dag wilde ik weer ff gek doen. Ff door het geluid zoals vroeger alleen zonder te dansen. Oh nu ik dat zeg, bedenk ik mij weer dat ik ‘s avonds nog op de tafel heb gestaan in de kroeg. Ik had mij voorgenomen niet brak in de kapperstoel te zitten maar ik wist niet of ik de volgende dag bijna moest kotsen van de drank of van de spanning. En voor degene die denken, maar kan je wel drinken tussen de chemo’s door. Ze zullen het vast niet aanraden, maar leef een prima eigen leven dus heb het er weer eens van genomen 😉 moet al zoveel opgeven. Daar is dit er geen 1 van haha!

Nou eenmaal in de kapperstoel was ik naast misselijk eigenlijk wel opgelucht. Heel mijn haar was net 1 stroobaal met kale plekken op mijn hoofd. Niet om aan te zien dus dan beter kaal. Mister lover lover had het echt heel zwaar. Ik heb het opgenomen en je hart breekt als je hem hoort. Houd hem ook heel de tijd in de gaten en wie was er weer het eerste met een kanker grapje? Jep me! Maar pat kon er ook wat van met zijn: je lijkt wel op Sinead o Connor. Nou zoek maar op. Dan weet je hoe ik erbij zit. Pruik passen en meten en ik was weer gewoon chaja. Geen traan gelaten. Was alleen nog bezig met mijn kleine jongen ook al wist ik dat hij het allemaal wel prima vind en over gaat tot de orde van de dag. Maar goed we moesten eerst naar het ziekenhuis. Controle bloed. Vond ik voor het eerst spannend omdat de laatste keer in het ziekenhuis was. Ergens bekroop mij het gevoel dat ik niet kon starten met ronde 2 maar zelfs na een dagje doorhalen waren mijn leverwaardes weer perfect. Vind ik toch altijd bijzonder hoor! Haha! Eenmaal onderweg naar huis wilde ik niet depressief in bed liggen dus zei zullen we even naar je vader gaan en die gingen lekker hapje eten met vrienden waarbij wij aansloten. Iedereen vond mijn pruik prachtig en dat is fijn om te horen. Moet er zelf nog wel aan wennen als ik in de spiegel kijk maar goed dat komt vanzelf. Eenmaal thuis heb ik hem bij Evan afgezet en we hadden al gezegd dat mama geen haren meer heeft en dat ‘rami’(zijn kapper) dat had gedaan. Was natuurlijk niet waar maar Evan associeert kapper nou eenmaal met rami. Hij vond het gek om te zien en moest lachen. Durfde mijn hoofd nog niet aan te raken en liep lachend weg. Nou ook die spanning viel er gelijk vanaf.

Wat nou zo bijzonder is dat ik hier al anderhalf jaar tegen aanhik en nu moment suprème vind ik het wel best. En soms denk ik ‘misschien komt de klap later’. Maar voorlopig is die nog niet geweest dus ik zal het ook wel best vinden. Ik kan tenslotte met een kale kop een prima leven leiden en dat is wat ik belangrijk vind. Kwaliteit van leven.

Ik loop thuis altijd met een mutsje of sjaaltje om. Het enige gekke vind ik over mijn hoofd wrijven en dat durf ik dus niet onder de douche. Het voelt zo niet mij. Heel raar om uit te leggen maar de structuur is ook niet fijn op mijn hoofd. Dus ik douche, maar dat is het ook😂 alles wat over mijn hoofd gaat schuurt dus niet echt prettig. Nog niet iedereen heeft mijn kale bats gezien en niet iedereen heeft waarschijnlijk de behoefte het te zien want ja dan zie je dat ik dus ziek ben en zal dus mijn Sinead o Connor look (nog) niet posten. Ook ben ik daar zelf niet klaar voor!

Het weekend hebben we verder echt niks gedaan. Even rust voor de volgende ronde. Pat was niet zo lekker. Grote neef Jim kwam slapen. Dus lekker sushi besteld en kippenvleugels gemaakt. Jim zijn favorieten. Daarna zijn we nog even gaan vissen, maar met Evan langs het water liep ik er niet heel rustig bij. Daar komt het woord ‘rust’ niet in voor.

En toen was het alweer maandag. Weer naar de chemostoel. Ik hoop zo dat deze ronde meevalt want ja die mannen griep hè! Lezen toch genoeg mannen mee die daar vast vanaf weten HAHA! Ze hebben mij dit keer prikje vooraf en halverwege gegeven. Merkte het gelukkig wel, maar thuis was ik alweer behoorlijk misselijk. Jezus dat gevoel vind ik echt ruk. Lamlendig, niks kunnen, teveel prikkels, buiten 33 graden dus ook veel te warm. 2 dagen hele series uitgespeeld terwijl pat voor evan zorgde. En dat is pittig momenteel. We moeten nog zoveel samen regelen samen maar we komen er gewoon niet aan omdat hij niet wil slapen ‘s avonds. Na anderhalf uur strijden laten we hem inslapen in ons bed en leggen hem over. Maar dat is pas rond 9 als we zelf helemaal uitgeblust zijn. We moeten onze trouw album nog sorteren, mijn wensen bespreken voor als het niet meer gaat en nog eventuele behandelingen in het buitenland bespreken maar we komen er maar niet aan toe. We hebben geen avond rust en voor ons zelf. Hopelijk is het een fase, maar mocht iemand tips hebben😉

En op hairwell day kreeg ik nog een kaart van de operationele medewerkers op het werk. Ze hebben een donatie gedaan zodat ik met mijn gezin op vakantie kan. WOW WOW WOW! Ik wist wel dat ik er goed op stond, maar dat bedrag was overweldigend. Echt voor een ieder die heeft gedoneerd en dit leest, bedankt! Wij hopen in september een paar dagen weg te kunnen om weer op te laden want dat is wel echt nodig met al die chemo’s en operatie tussendoor. We wilde nog even samen paar daagjes weg dus hopelijk krijgen we groen licht.

Maar anyway einde van de week begon ik mij eindelijk weer een beetje mezelf te voelen maar nog heel erg moe. We zijn 6-8 een half jaar getrouwd en aangezien ik niet van jaren kan spreken hebben we dit even samen gevierd met een etentje. Gelukkig had ik er genoeg energie voor en aangezien we het hele weekend oppas hebben kon ik ook genoeg uitslapen en rust pakken. En nu is het maandag en heb ik tot 1030 uur geslapen en lig ik smiddags weer uitgeblust op bed. Moe van niks, onee moe van de chemo. Soms vergeet ik gewoon dat je daar heel moe van kan zijn. En soms komt de vermoeidheid later. Als je weer energie hebt gekregen van een etentje. Er zijn misschien mensen die ‘zien’ dat ik nog best veel onderneem. En dat doe ik ook. Maar soms zijn die dingen maar 2 uurtjes en lig ik daarna de hele dag plat. Dus soms zegt een foto niet alles. Ik heb nou niet bepaald behoefte om foto’s in bed te maken dus die zie je dan ook niet 😉

De komende 2 weken dus weer rust en het bewegen weer oppakken. Soms ben ik er te moe voor, maar weet dat het bijdraagt aan mijn herstel en hopelijk ook die kutkanker afremt. Laat mij weer wat liefde zien🥰